We zullen wel zien waar we terechtkomen: “De vraag is of je er aan toegeeft en wat je er mee doet.”

by

Eind 2019. Twee jaar lang las ik voor op literaire podia door het land. En dat ging ongeveer zo: je zit in de trein, komt aan, krijgt hopelijk genoeg muntjes voor een hoop wijn, ziet elke keer dezelfde mensen, leest elke keer dezelfde paar gedichten voor, wordt dronken, zit weer in de trein terug. Prima tijdverdrijf, ik bedoel, er zijn slechtere manieren om geld te verdienen. Toch was ik het echt zat. Dezelfde gedichten, dezelfde mensen, dezelfde grappen tussendoor. Een one-womanshow, dat wilde ik.

Maart 2020. Ik lig op de bank. Ik hoef je niet uit te leggen wat er in de wereld gaande is. “Misschien kan ik wel een theaterstuk maken.” zeg ik, tegen mijn vriend die ook op de bank ligt. Ik geloof niet dat hij echt verbaasd is, alhoewel hij op dat moment wel bedenkingen zal hebben gehad. Het idee kwam ineens in me op en na die avond waar ik niet kon stoppen met ratelen werd ik de volgende dag wakker en wist ik dat dit ging gebeuren. Het was een vaag plan, maar die voorstelling, die zou er gaan komen. Als ik iets in m’n kop heb, dan ja. Je kunt de rest zelf wel invullen.

En nu, een dik halfjaar later is dat echt zo. Een one-womanshow is het niet geworden, maar het idee dat ik had bleef. De zoektocht begon bij een verhaal. Want hoewel je misschien verwacht dat schrijvers schrijven zodra er een verhaal op hun pad komt, ze ergens iets schokkends lezen of wanneer ze ‘gewoon’ iets bedenken, was dat in dit geval niet zo. Ik wist wat ik wilde: een verhaal vertellen dat nog niet eerder gehoord is, maar het verhaal zelf was er nog niet. Ik ging op een eindeloze zoektocht en ging van Google tot aan het Haags Archief, maar toen ik het verhaal had gevonden was iedereen het er unaniem over eens. Alexine Tinne, zij heeft een verhaal wat iedereen móét horen.

En dan komt de uitvoering. Hoe het met idee zo soepel ging en ik helemaal op m’n gemak was tussen al die oude verhalen en stoffige foto’s, is dit toch andere koek. Het is zowel huppelen door de straat na een goed-nieuws-mail als huilen in bed omdat je ineens denkt dat je mensen maar iets wijs maakt en eigenlijk helemaal niks kan. Google maar eens op Imposter Syndrome, daar lijd ik vrijwel wekelijks aan. En dan kan je dus zeggen dat dat prima is, maar dat voelt niet zo. Wat ik heb geleerd is, op zo’n moment moet je gaan slapen. Dat is het enige wat werkt. Dit soort buien heb je alleen ’s avonds na tienen en een glas wijn drinken helpt niet. Ga gewoon slapen, de volgende dag valt het allemaal best mee.

En als je verwacht dat ik nu iets moois zou gaan schrijven over hoe het script af is, de liedjes klaarliggen en ik de voorstelling van begin tot eind voor me zie, dan kom je bedrogen uit. Hoewel er steeds meer vorm in komt en sommige knopen definitief doorgehakt zijn, zijn er ook een heleboel dingen die nog elke week veranderen. Elke dag zelfs. Het script, om maar even iets te noemen. Hoe vaak dat wel niet van vorm en gedaante is veranderd, wil je niet weten. En dan nog te bedenken dat er in het repetitieproces waarschijnlijk niet eens de helft van gebruikt gaat worden. Als ik alle uren die ik daaraan heb gezeten betaald had gekregen, dan zag mijn banksaldo er nu zo uit als dat van een KLM-piloot.

Waar ik eerst dacht dat de voorstelling ging over het fabelachtige verhaal van een ontdekkingsreiziger, gaat de voorstelling nu over identiteitspolitiek, het discussiëren beu zijn en het moe zijn van het interne conflict. Met in de hoofdrol nog steeds die ontdekkingsreiziger, nog steeds dat verhaal dat in de geschiedenisboeken had moeten komen. Maar vooral een verhaal dat net zo goed van deze tijd is, als dat het van tweehonderd jaar geleden is. Alexine is zowel de wereldverbeteraar die dingen graag anders zou zien en daarin het voortouw neemt, als de tante die zegt moe te zijn van de Zwarte Pieten-discussie, als de vrouw die haar ogen sluit voor wat er om haar heen gebeurt om haar eigen doel te bereiken. Een soort social media-activist, avant la lettre. Ze is zoals wij allemaal, iedereen heeft een klein beetje van al die mensen in zich. De vraag is alleen of je er aan toegeeft en wat je er mee doet.

Ik merk dat ik weer ben afgedwaald. In mijn hoofd moet ik mezelf soms van haar onderscheiden. Wie denkt wat? Wiens dromen projecteer ik? Wiens gedachten, wiens woorden. Alexine is nooit een vrouw van het volk geweest, maar als ze dat wel was geweest, waren haar ontdekkingsreizen waarschijnlijk geslaagd. Of we dat verhaal gaan vertellen? Wie weet, deze vrouw had er zoveel. We zullen wel zien waar we terechtkomen.

Zoals je merkt, heb ik heel veel gedacht en is het nu echt tijd om te gaan maken. Mijn voorstelling ‘We zullen wel zien waar we terechtkomen’ komt voorjaar 2021 op de planken en om dat mogelijk te maken ben ik aan het crowdfunden via voordekunst. Check de link en doneer of koop vast kaartjes voor de première. Let op, die zijn alleen via de crowdfunding te koop! https://www.voordekunst.nl/projecten/10765-we-zullen-wel-zien-waar-we-terechtkomen-1

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *