Vrouw, je bent goed en je tepels zijn niet eng: “Helaas is er nog steeds geen therapie voor bedacht”

by

8 Maart 2022: een gewone dinsdag en toevallig ook Internationale Vrouwendag. Vandaag staat deze in het thema van solidariteit. 

Ik heb geen idee of ik wel solidair genoeg ben. Ik heb ook geen idee wat de maatschappelijke norm voor solidariteit is en wie deze bepaalt. Net zoals ik nog steeds geen idee heb welke seniel heeft bepaald dat mijn tepels levensgevaarlijk zijn, maar ik heb zo’n voorgevoel dat het niet een vrouw was.

Volgens het woordenboek Van Dale is solidariteit “bewustzijn van saamhorigheid en bereidheid om de consequenties daarvan te dragen”, en solidair zijn betekent: “door een gevoel van saamhorigheid verbonden”.

Als ik deze tekst zo lees voel ik ergens wel dat ik mijzelf een solidaire vrouw mag noemen. Elke keer weer als ik in de zon lig en mijn tepels als twee blinde mollen bevrijdt van hun donkere omstandigheden, ben ik bereid om de consequenties hiervan te dragen. De ongegeneerde en veroordelende blikken branden, maar ze branden niet zo lekker als de zonnestralen. De opmerkingen die men vindt te mogen maken over mijn lichaam hoor ik, maar niet zo hard als de zingende briesjes langs mijn tepels. Want het moment dat ik ervoor kies om mijn tepels aan de wereld te laten zien is tevens ook het moment dat ik zelf om de consequenties vraag. Tepelangst, helaas is er nog steeds geen therapie voor bedacht.

De mensen die tepels veroordelen zijn tevens dezelfde mensen die er aan één gezogen hebben om gevoed te worden. Maar blijkbaar is er ook een aantal mensen gevoed met vloeibare bekrompenheid. Misschien worden tepels van de man niet geseksualiseerd omdat ze vaak worden vertoond onder erbarmelijke omstandigheden. Bijvoorbeeld in een tuinstoel met slippers en klokbier of poserend voor de spiegels in een veel te drukke sportschool. 

24 Oktober 1975: een gewone vrijdag en toevallig ook de dag dat maar liefst 90 procent van alle vrouwelijke inwoners in IJsland de straat op ging. Deze vrouwenmassa protesteerde tegen loonverschillen en oneerlijke arbeidspraktijken. IJslandse vrouwen gingen niet naar hun betaalde baan en deden ook geen huishoudelijk werk of de opvoeding thuis, ongeacht de consequenties. Kort daarna heeft het IJslandse parlement een wet aangenomen die een gelijk loon garandeert. Als dat geen solidariteit is, weet ik het ook niet meer.

Lieve dames, we zijn er nog lang niet. We zijn er nog lang niet voor de vrouw of iedereen die zich als vrouw identificeert. Een stel geseksualiseerde tepels definieert niet vrouw zijn. Solidair moeten we blijven, samen maken wij de veranderingen die er nodig zijn. Tot die tijd blijf ik mee strijden en zal ik mijn tepels braaf afschermen op Instagram, net zolang tot ik ook in mijn voortuin mag zitten met een blik bier en een stel blote tepels. 

No tags 0 Comments 1

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *