Tongen in het openbaar: “Handen hebben keuzestress en weten niet of ze eerst naar de nek of de billen moeten grijpen.”

by

Zaterdagavond half 8. Ergens achterin het café zijn twee mensen met elkaar aan het tongen. Het is zo’n zoen die langzaam opgebouwd is. Eerst goede gesprekken, lekker eten. Af en toe een hand op een ledemaat, de bovenlichamen steeds dichter naar elkaar toe gebogen. Later wat gefriemel met elkaars vingers en nu dus de tongzoen. Het is een kus die er al heel lang zat aan te komen. Het is er ook eentje die zo betoverend is dat de twee even lijken te vergeten dat ze elkaar ophitsen terwijl andere mensen om ze heen vegan ravioli naar binnen aan het werken zijn.

Ik snap het. Een eetcafé was tot die pokkepersconferentie, gewoon de beste plek om elkaar mondig de liefde te verklaren. Ik bedoel, de supermarkt was met haar tl-verlichting en gefrustreerde bezoekers die allemaal vinden dat de rest SCHIJT heeft aan de anderhalve meter regels, nou niet echt het meest sexy alternatief. En verder komen we eigenlijk nergens meer. Overigens was de supermarkt op mijn zestiende wel een plek waar ik met veel oudere jongens op vrijdagavond flirtte terwijl zij nog even snel chips en Red Bull kochten, maar toen was er ook nog geen virus, waren mijn ouders nog bij elkaar en kon je ’s winters nog schaatsen op natuurijs.

Inmiddels is het tongende stel belandt op het punt waarop ze eigenlijk gewoon naar huis moeten gaan. Vingers verkennen broekranden, torso’s drukken zichzelf stevig tegen elkaar aan, handen hebben keuzestress en weten niet of ze eerst naar de nek of de billen moeten grijpen.

Nu klinkt het misschien alsof ik als een soort creepy voyeur het stel van achter een muurtje heb gadegeslagen en dat is ook zo. Maar niet zodat ik later met dat beeld in mijn hoofd mijzelf eens even lekker ga verwennen, maar omdat ik me realiseer dat het lang geleden is dat ik twee mensen voor het laatst live voor mijn ogen heb zien tongen.

Want de plek waar veruit de meeste mensen elkaar kussen op z’n Frans is de dansvloer, de club, de zweettent die nu alleen nog maar in onze herinneringen bestaat. De laatste keer dat ik te midden van honderden gelukszoekers met mijn ogen dicht mijn lijf losliet op de beat, was een week voor de intelligente lockdown. Had ik geweten dat dit voorlopig mijn laatste kans was om in het beschutte donker een intiem momentje te beleven, dan had ik waarschijnlijk wat minder vaak mijn ogen dichtgedaan.

Ik mis het. Ik mis de liefdesverklaringen, de uitingen van pure lust tussen twee mensen. Ik mis de intimiteit, de onbevreesde overgave, de blikken van twee mensen die zeggen: jij doet iets met me. Het verlangen. Wij zijn dieren die naast een ordinaire seksdrift ook verliefd kunnen worden, al is het maar voor één avond. Als je net zoals ik hartstikke single bent en er van seks al maanden geen sprake is, laat staan van een heus seksléven, dan vergeet je soms hoe menselijk intimiteit eigenlijk is.

Nu de helft van onze gezichten verdwijnen achter mondkapjes, en we steeds vaker binnenblijven, zien we onbekende gezichten niet meer. Gezichten die naar ons lachen, als bevestiging van ons bestaan. In de stad waar we sowieso al veel meer langs elkaar leven dan in de dorpen, gaan we nu nog anoniemer door het leven. Capuchon over het hoofd en mondkapje op. We zijn nu eigenlijk alleen maar fietsende regenjassen onderweg naar huis.

“Dit wordt een lange winter” verzuchtte mijn huisgenoot vanochtend terwijl hij naar buiten staarde waar grijze wolken over elkaar heen buitelden. Ik ben daar ook bang voor. Maar ik heb een goed idee. Wat nou als alle stelletjes elkaar wat vaker kussen? Wees het medicijn tegen chagrijnige AH-bezoekers en zoen elkaar eens ter hoogte van de knakworsten, gun je medemens wat intimiteit terwijl jullie staan te wachten in de rij voor de Dille & Kamille, pak je filmmoment terwijl je onder een geelverlichte lantaarnpaal elkaar eens goed grijpt in de regen. Flirt wat vaker met elkaar in de trein, strooi met knipogen, wens een voorbijganger eens een fijne dag. Het virus gaat er misschien niet mee weg, maar je slechte humeur wel.

Doe het voor de singles. Doe het voor elkaar. Opdat we niet vergeten dat we mensen zijn.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *