Spaghettislierten en stormachtige zomerdagen: “Als ik beter kijk, dan zie ik in de storm geen razernij maar vooruitgang”

by

Ik verslik me in mijn bord pasta. Een sliert van mijn zelfgemaakte spaghetti all’ arrabiata (dat is Italiaans voor ik heb niks in huis want ik heb geen geld en geen tijd dus daarom eet ik pasta met rode saus, drie knoflooktenen en de inhoud van de halve pepermolen) schiet in het verkeerde keelgat, namelijk mijn luchtpijp. Nu is dat feit niet zodanig bijzonder dat het de moeite waard is dat hier op te schrijven, maar het toeval wil dat ik precies dit moment vereeuwigd heb op film. Noem me een typische Instagramverslaafde, Tozo-ontvangende, petitietekenende millennial, maar ik had het vrij nietszeggende moment gefilmd.

Terwijl ik de slierten spaghetti een kort moment erna via het juiste keelgat, namelijk mijn slokdarm, naar beneden laat glijden, kijk ik naar het schermpje van mijn telefoon. Instagram herhaalt het filmpje van mijn stikkende zelf in een loop en ik voel een meme op komen. “Dingen die bij mij in het verkeerde keelgat schieten” schrijf ik erbij. Ik som mijn frustraties op: het halve land dat failliet gaat door coronamaatregelen maar geen haan (Rutte) die kraait naar de 400 doden die vielen tijdens de hittegolf wat een direct gevolg is van de klimaatcrisis; het n-woord; mensen die roepen dat de cultuursector subsidietrekkers zijn; mijn stad die naar de mallemoeren wordt gegentrificeerd waardoor ik dus nevernooitniet een huis in mijn eentje ga kunnen kopen.

Ik plaats mijn relaas op mijn stories en voeg er in een tweede story nog een rijtje frustraties aan toe: preventief fouilleren, tolerantie en tampons die “taffes duur” zijn. Zeer tevreden eet ik mijn bord spaghetti verder leeg. Ik had van mezelf een meme gemaakt met duidelijke statements waaruit mijn maatschappijkritische blik blijkt. Een uitstekend stukje online activisme voor de, naar boven afgerond, tweehonderd mensen die mijn stories zouden zien.

Tweehonderd mensen. Een lachertje natuurlijk. Niks ten nadele van mijn volgers – love jullie – maar met tweehonderd mensen die mijn stories kijken, maak ik natuurlijk geen verschil. Dus wat had ik nou eigenlijk gedaan? Even laten zien wat mijn politieke kleur is aan de mensen waarvan ik de helft ook persoonlijk ken en die dus allang weten hoe ik over de zaken denk? Of deed ik het omdat het me een goed gevoel gaf? Dat ik ook even kon laten weten dat ik maatschappelijk geëngageerd ben. Eerlijk? Ik deed het vooral omdat ik de laatste tijd niet weet waar ik mijn boosheid over alle bovengenoemde zaken kwijt kan. Het is te veel.

Het is te veel om te weten dat in één week iemand in elkaar wordt geslagen op een treinstation omdat-ie transgender is, dat een symbolisch belangrijke discriminatierechtszaak wordt ontdaan van de Officier van Justitie die er twee jaar lang aan heeft gewerkt omdat er sprake zou zijn van belangenverstrengeling. Dat kinderen van amper 2 jaar oud op de koude stenen van het verbrande kamp Moria moeten slapen omdat de Europese politiek weigert ze een betere woonplaats te geven. Dat zwarte en bruine columnisten zichzelf moeten censureren uit angst voor nog meer haatmails en doodverwensingen. Dat op een abnormaal hete septemberdag, de regering in de Troonrede duidelijk maakt waar haar prioriteiten liggen, namelijk bij het spekken van de bankrekeningen van multinationals en het Koninklijk huis terwijl ze de ZZP-er meer gaan belasten en er echt geen extra geld vrijgemaakt kan worden voor de zorg.

Het is te veel om op te noemen en het maakt me woest.

Kijk, liever had ik hier geschreven over mijn eigen kleine ongemakken. Of over blaadjes aan de bomen en zonsondergangen. Laat me desnoods iets neerpennen over liefdesverdriet. Ik wil mijmeren over vlinders en grassprieten en over het water dat kabbelt. Maar het water kabbelt niet meer. Mijn rivier is aan het kolken omdat het ontsprongen is uit een oceaan wier golven ook wild om zich heen slaan. De zee barst uit haar voegen en schreeuwt om aandacht. Meeuwen krijsen haar verhaal verder voort. Haar golven beuken tegen de kustlijn aan en doet de kades trillen. De kades die bedoeld waren als sterke fundamenten, bestand tegen ieder soort woestenij. Gebaseerd op belangrijke waarden en normen. Trias politica. Respect. Gelijkwaardigheid. Anti-discriminatie.

Maar hoe langer ik naar deze kades kijk waar de golven zichzelf zo hartstochtelijk tegenaan gooien, des te beter ik begin te zien hoe beperkend ze eigenlijk zijn. Dat ze ooit gebouwd waren om vooral één bepaalde groep mensen te beschermen. Dat ze niet volstaan voor een ieder die daarbuiten valt. En dat die buitenstaanders daardoor benadeeld worden. Als ik beter kijk, dan zie ik in de storm geen razernij maar vooruitgang. De golven knallen schuimend het strand over, en maken ons duidelijk dat het zo niet langer kan. Ze breken de kades af van onderdrukking, corruptie, kapitalisme en kolonialisme.

Groeien doet pijn. Het legt bloot hoe het oude niet meer past. Je hoeft alleen maar naar de striae op je huid te kijken om te weten dat verandering littekens kan achterlaten. Groei is ook onvermijdelijk. Vraag het aan een slang die vervelt of een rups die ontpopt. Dus wat nou als de storm moet razen om al het rotte af te breken, zodat er een nieuwe kade gebouwd kan worden? Een fundament van inclusieve gelijkwaardigheid, zodat we straks op een plek wonen waarin iederéén echt veilig is. Wat nou als deze stormachtige zomerdagen ons allemaal heen en weer schudt zodat we uit onze luie campingstoel komen en we echt wat gaan doen? Wat nou als alle nieuwsberichten en Twitterruzies het donkerste van de nacht is, voordat het weer gaat schemeren?

In dat geval verzamel ik graag mijn frustratie en woede over al het onrecht en laat ze niet meer lafjes online los, maar ik bewaar ze en richt mijn woede en frustratie dan op de storm. Zodat die nog woester wordt en in al haar terechte razernij tegen de kades van onze maatschappij kan beuken. Om ruimte te creëren. Beetje bij beetje, baksteen voor baksteen, en ik blaas mee.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *