Sip maar hip in Slowlands Paradise: “Negen euro voor een broodje? Dat is omgerekend gewoon 3 munten, vriend!!!”

by

Ik had wel weer eens een leuke, luchtige column willen schrijven. Eentje waarin ik het eerste weekend met lekker weer van het jaar zou vergelijken met Lowlands. Een column waarin ik het niet douchen, het een veel te hippe joggingbroek aantrekken, en het met een zonnebril op mijn nog slaapdronken hoofd wandelen zou vergelijken met de ochtenden in het paradijs. Ik had in de column een grapje willen maken over de prijs van het to-go broodje bal dat ik haalde tijdens het wandelen. Ik had willen schrijven “Negen euro voor een broodje? Dat is omgerekend gewoon 3 munten, vriend!!!”. Ik had willen grappen dat ik dit weekend zélf het literatuurprogramma was waar niemand naar zou komen kijken. Maar hoe fijn de zon op mijn huid ook was, hoe enorm ik ook genoot van de lieve vrienden om me heen, die column schrijven zou voelen als liegen tegen mezelf. Ook bij negentien graden en een strakblauwe lucht wil ik geen mooi weer spelen.

De waarheid is dat ik me slecht voel. De waarheid is dat ik de afgelopen weken vaker een maaltijdbezorger zag dan mijn beste vriend Joep. De waarheid is dat mijn angsten het inmiddels haast onmogelijk maken om mijn leven op een normale manier te lijden. De waarheid is dat ik binnen een maand nadat ik mijn baan bij de GGZ heb opgezegd, ik alweer heb moeten mailen of ik als cliënt terug kan komen. De waarheid is dat ik op het moment van schrijven bij mijn ouders thuis op bed lig omdat ik het even niet meer trek. En ik weet ook wel dat dat niet erg is. Ik weet ook wel dat ik naar alle waarschijnlijkheid mijn hele leven zal blijven vechten met depressie en angst. En ik weet ook heel goed dat een slechte periode als deze over zal gaan en de zon niet alleen buiten, maar ook in mijn kop weer zal gaan schijnen. Ik vind het nu alleen wat lastig te bevatten. De wereld staat zo goed als stil maar zelfs dan moet ik klaarblijkelijk nog gas terug nemen. Als ik mijn leven dan toch in een festival zou moeten gieten zou het waarschijnlijk Slowlands moeten heten.

Op veler (mijn) verzoek heeft mijn vader het dartbord weer opgehangen. Als kind was darten mijn favoriete sport. Al was het maar omdat ik niet over de fysieke capaciteiten beschikte om fatsoenlijk tegen een bal aan te schoppen. Tegenwoordig beperkt mijn bewijsdrang in de sport zich tot een maximum van twee keer per jaar. Ik pak mijn pijlen van de plank en gooi ze richting het bord. Blij merk ik dat de muscle memory in mijn rechterarm zijn werk doet. Ik gooi helemaal ruk, maar aftrekken is logischerwijs dan ook wel écht iets anders dan honderdtachtig gooien. Even waan ik me de vijfvoudig wereldkampioen en Hollandsch trots Barney. Hij blijft ook maar worstelen met zijn mentale gesteldheid. Ik overweeg het UWV te bellen met de mededeling dat ook ik heb besloten om maar eens met pensioen te gaan. Op het moment dat ik het telefoontje wil plegen roept mijn vader dat het eten klaar is.

We eten winterkost, omdat het nog februari is.
Hutspot a niffo.
Ik heb tenslotte een veel te hippe joggingbroek aan.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *