Samen: “Ik preach shit bijna alsof het een religie is”

by

Hans Teeuwen is de humor die je leuk vindt als tiener, dan word je ouder en besef je dat we samen leven. Behalve als je elk weekend coke doet. Dan ben je en mentaal, en eigenlijk ook geografisch gezien niet hier. Dat zou fijn zijn hè,  roepen wat je wilt.

Dat waarom er zoveel pedofielen in ons land zijn, sowieso een verband heeft met witte jongetjes die vroeger in al hun superioriteit op hun veel te kleine pik zijn getrapt. Of dat achterhaalde tradities eindelijk aan het licht komen en mensen zich aan niks anders meer kunnen vasthouden dan, ‘ja het is mijn cultuur’.

Waneer komt er een minuut stilte voor wat alle andere bevolkingsgroepen is aangedaan?

Samen, samen. Ik haak erop. Ik preach shit bijna alsof het een religie is. Over de muziek die ik maak vroeg een homie me ooit een keer, maar wat krijg jij terug voor dat samen dan? Samen moet toch van twee kanten komen? Ik deed alsof ik wat wou zeggen maar hij had gelijk. Ik had er geen antwoord op. Ook ik ben gierig, het is de nature van de mens. Ik wil het zelf, voor mezelf. Nu alsjeblieft en niet straks. Daar ga ik niet over liegen. Maar waar ligt dan dan? Het delen? 

Samen zit hem voor mij niet in het iemand anders nodig hebben, maar juist in dat je het zelf niet alleen kan en stiekem eigenlijk, nooit alleen kan.

Vanuit huis is het erin gestampt, m’n moeder heeft het me geleerd: delen, maar ook de joy van delen. Tuurlijk heb je minder brood als je een hapje aan iemand geeft, maar de waardering die je ziet wanneer iemand het echt waardeert dat je deelt, is meer waard dan heel dat broodje.

Sharing is caring, ik moest wel, als je met zeven man in één huis woont, is delen een werkwoord. Ik heb zelfs schoenen en petten gedeeld met m’n zussen (Saf, ik houd van je), alles werd gedeeld. Waarom? Omdat er geen re up was als deze siroop, koek of kaas op was.

In de IKEA loop ik bijna naar buiten, dat doen ze goed trouwens; hun smerige hotdoggeur tot bij de kassa laten doormeuren zodat je jeugdsentiment tegen je zegt: “Ja, doe het”. Wachtend bij de ijsautomaat, loopt er een dame van rond de vijftig vrij dicht op mij af, ik zie haar en zij ziet mij. “Houd je wel ehh, even afstand?” zegt ze op de meest denigrerende manier. “HOU JE BEK MAN”, zeg ik in m’n hoofd en in het écht heel luid, tegen haar.

Niet alleen omdat ze op 101 manieren langs mij kon lopen, niet alleen omdat ik eigenlijk bang voor haar moet zijn, met haar risicogroephoofd. Nee, fuck dat: ik ga me niet laten afkaffen door een vrouw die er op zondag voor heeft gekozen de IKEA op te zoeken, vervolgens de hele rit tegen haar man heeft gezeurd dat als hij z’n voetbalwedstrijd niet had afgekeken ze er nu allang waren, om die irritatie volgens op mij af te reageren. Bitch, we leven samen, en als je dat niet wil, ik ken nog wel iemand die wat dealers kent. Sukkel.

Alle mensen met een mening op twitter zijn nog nooit in elkaar geslagen voor wat ze hebben gezegd. Natuurlijk is dat wat kort door de bocht, maar ergens midden op die weg, tussen die korte bocht en die lange omweg, ligt de waarheid van wat ik je net heb verteld. 

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *