Op de Mount Everest liggen tweehonderd lichamen die als wegmarkeringen fungeren: “Er zijn nog steeds mensen die je naam fluisteren”

by

I.
In een museum kijken we naar een glazen kastje
met schaalmodellen van lijkauto’s.
Thuis schilder je alle racewagens
die je ooit bij Happy Meals kreeg
zwart.

II.
Ik vernoemde een origami-bootje naar je en het zonk.
Ik Googlede of er geurkaarsjes bestonden die roken
naar uitgeblazen lucifers,
ik zorg dat ik altijd een mapje met zelfportretten klaar heb
staan op mijn bureaublad zodat ze voor mijn rouwkaart
in ieder geval nooit terecht zullen komen
bij de selfies die ik ooit op Hyves heb gegooid,
ik draai mijn autoraampje open
bij tankstations om benzine te ruiken
en erg mijn best te doen om te denken
aan een aansteker.
Het was altijd al meer de vraag wie
vaarwel ging zeggen.

III.
Ze zeggen dat je haar en je nagels na je dood nog een korte tijd doorgroeien,
maar dat is niet waar. Het is je huid die zich terugtrekt, waardoor er iets zichtbaar wordt
waarvan je voorheen niet wist dat je het kon missen.

IV.
Sorry dat ik zei dat ik absoluut geen spijt had
van die keer dat ik je bonsai boom onder de kokendwaterkraan zette
omdat je op mijn hamster moest passen in de vakantie
en pas bij terugkomst opbiechtte dat er iets ergs was gebeurd met Frits.

V.
Het verschil tussen een sloot en een rivier – het kroos in de niet werkende rioleringspijp – de takelwagen – de witte Peugeot 208 – het kroos op de motorkap van de Peugeot 208 – het afzetlint en toch de buurtbewoners – het bergen van een total-loss auto – het bergen van een lichaam – de tekst vier keer herschrijven – de foto moeten uitkiezen – de regionale krantenkoppen – het begrip total-loss nu pas echt begrijpen.

VI.
Er zijn nog steeds mensen die je naam fluisteren.

VII.
Pas na alles beginnen de dingen je op te vallen;
– de placemat die niet meer wordt gebruikt,
– het recept voor paprikasoep,
– de gelijkenis tussen jullie gezichten die niet meer wordt benoemd,
– de grootte van mijn vingers (die ik nog wel kan steken
door de metalen gaatjes in rouwkaarsen die ze bij het Kruidvat verkopen
maar dat ze te dik zijn geworden om er ook nog uit terug te trekken).
– de pleisters die het Kruidvat gelukkig ook verkocht,
– de kleding die niet meer gedragen wordt.

VIII.
In ons hoofd vriezen we een lichaam in, we registreren tijd
vanaf nu alleen nog in maanden sinds het er niet meer is.

VIX.
Op de Mount Everest liggen tweehonderd lichamen
die als wegmarkeringen fungeren.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *