Nummertje trekken: “Eerst een kusje”

by

Nummertje trekken en nu maar wachten tot je aan de beurt bent. Het scherm verspringt, nummer 249, nummer 250, nummer 251. Deze keer duurt het gelukkig niet zo lang. Ik ben aan de beurt, stroop mijn mouw op en ga zitten. De vrouw tegenover me ziet er aardig uit, ze knikt, legt een aantal buisjes neer en opent de verpakking. Naald erop, even mijn ader lokaliseren en een klein prikje als gevolg. Ik kijk toe hoe de kleine buisjes zich één voor één met een rode vloeistof vullen. Een tafereel dat ik al zo vaak gezien heb. Routine kan je het ook wel noemen. De naald wordt er uit getrokken, watje erop, vast plakken en klaar.

In de bus naar de trein probeer ik te ordenen wat ik net allemaal te horen heb gekregen. Gedachten duikelen over elkaar heen, en ik weet niet goed hoe ik me voel. Sinds ik verhuisd ben ging alles wat met zorg te maken had wel zo’n beetje fout. Eerst kon ik geen huisarts vinden, vervolgens had mijn oude reumatoloog mijn dossier al gesloten zonder het goed door te sturen. En wilden veel ziekenhuizen me niet aannemen vanwege corona. Zo viel ik dus voor bijna 2 maanden tussen wal en schip. Ik belde met de zorgverzekering, mijn oude huisarts en nam contact op met mijn oude reumatoloog. “Ja het is erg vervelend, maar zo snel kunnen we er niks aan doen.” Ondertussen slonk mijn voorraadje medicatie aanzienlijk.

Na het verhuizen was het allemaal nogal druk geweest, dozen uitpakken, tentamens, nieuwe dokter vinden. Ik ging vrolijk door, voor mijn gevoel ging het allemaal prima. Ik sprak af met een paar vrienden en ging veel wandelen en zelfs weer hardlopen. Moe? Misschien af en toe een beetje, maar ik lette toch ook goed op? Na een BLM-protest was de koek toch ineens op. Na nauwelijks voortekenen crashte mijn lichaam. Hoeveel ik daarna ook sliep, energie had ik niet.

Kan je die voortekenen dan echt niet herkennen? Nou, nee. Kijk als ik al last heb en teveel doe dan weet ik dat het fout gaat. Echter kan het ook van een goede naar een slechte dag springen zonder ook maar iets gevoeld te hebben van tevoren. En dat is frustrerend. Heb je afspraken staan, die kunnen niet doorgaan. Wil je een stukjes schrijven of solliciteren? Zelfs typen kost teveel moeite. Voor mijn gevoel lukt dan helemaal niks en dat knaagt. Ik ben bijvoorbeeld wel tien keer gaan zitten voor Het Lief Dagboek. Het enige wat me dat opleverde was een pijnlijke rug, een hoop frustratie en een blanco word bestand dat me terug aanstaarde. (en een vriend die af en toe ook niet meer wist wat hij met me aan moest – love you Frankie -).

Maar even terug naar het ziekenhuis en de busrit, want daar kon ik uiteindelijk toch terecht. In de bus zit ik met mijn telefoon te spelen. Zal ik Frank nu bellen of wachten? Er is me net verteld dat mijn vorige reumatoloog maar de helft van de diagnose heeft gesteld en helemaal gedaald is dit nog niet. Een beetje emotieloos kijk ik naar zijn nummer. Bellen, wachten, bellen? Uiteindelijk druk ik toch op het groene telefoontje.

“Hey schatje, hoe ging het?”
“Gemengd”
“Gaat het?”
“Redelijk?”

Ik hoor de twijfel in mijn stem, lieg ik? Om eerlijk te zijn weet ik het echt niet. De nieuwe diagnose verandert niet veel, maakt niks beter, maar ook niet erger. Toch vond ik het klote. Klote omdat het allemaal zo’n gedoe was. Klote omdat ik gewoon een keer goed nieuws wil. Want heb jij ooit gehoord van een overactief zenuwstelsel? Nou, ik dus niet. Het leuke hieraan is dus dat alle rugpijn die ik heb nog eens tien keer harder binnenkomt. Feest.

Sleutel in de voordeur, omdraaien. Schoenen uit, woonkamer in… en dan voel ik twee armen om me heen. “Schatje al zou je in een rolstoel zitten, dan duw ik je toch gewoon de hele wereld rond!”. Ik kijk omhoog, naar die lange reus van me. Ik voel tranen prikken achter mijn ogen. “Nu niet huilen hoor, ik meen wat ik zeg, ik zou het met liefde doen.” – “Ja nu word ik helemaal emotioneel ge…” Voor ik mijn woorden kan afmaken bungelen mijn benen plots in de lucht. – “Laat me los!” “Eerst een kusje”.

En plots voelt alles een heel stuk minder klote.

No tags 1 Comment 0
1 Response
  • Jolein Weyne
    August 25, 2020

    Heb nog altijd groot respect voor jou, ik wens je van harte toe dat de dag dat je echt beseft wat een kanjer je bent nabij is.
    Sterkte met wat er aan moeilijks op je bordje ligt, vergeet niet al de prachtige bijgerechten, jouw kwaliteiten, ook te proeven.

    Warme groet, Jolein

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *