Misschien zijn stenen wel de moedigste van ons allemaal: “Ooit word ik net zo moedig als hij” 

by

Februari 2018

Het water stroomt aan alle kanten. Rechts van mij klotst de Stille Oceaan tegen de kliffen van de Californische kust. Elke golf bonkt onvermoeibaar tegen de hoge, eeuwenoude stenen aan. Weer een nieuwe golf die het gevecht tegen de rotsen lijkt te verliezen en stilletjes afdruipt. Stroompjes zout water sijpelen langs de kust terug de oceaan in.

Aan mijn linkerkant valt water uit de bergen snel naar beneden in kraakheldere druppels rivier. Grind, kiezelsteentjes en keien houden de rivier gezelschap op weg naar beneden, daar waar het zoete water de zilte zee kust in de delta. Het is koud, verfrissend, nieuw. Kleine steentjes rollen vrolijk mee met de stroming, benieuwd naar waar dit avontuur ze brengt. Andere, grotere brokken liggen stil te wachten tot het water ze langzaam doet veranderen van vorm.

En ik? Ik rijd er precies tussen. In mijn kleine huis op wielen. Niet echt ergens heen en van heel veel vandaan. Ramen open, volume op 100 en de wind door mijn verwarde hoofd.

Ik ben hier om de grote verandering die sinds een aantal maanden ongevraagd mijn leven is komen binnenwandelen, een kans te geven. Ik heb ertegen gevochten, ik heb het proberen te ontvluchten, maar dingen die veranderen, gebeuren ook zonder mijn toestemming. Daar ben ik wel achter.

Dus proberen mijn gebroken hart en ik de verandering recht in de ogen aan te kijken. Ik luister naar mijn intuïtie. Als ik een zijweggetje wil inslaan, doe ik dat zonder na te denken. Als ik wil stoppen om keihard te schreeuwen, doe ik dat. Ik lees mijn boeken wanneer ik daar zin in heb en eet als ik honger heb. Ik ga naar bed met zonsondergang en word wakker met de eerste zonnestralen.

En zo leer ik veel van hoe de natuur verandering elke dag omarmt. Alles is hier in beweging, stagnatie bestaat niet. Daarom is het grappig dat ik besluit om een paar dagen langer te blijven. Ik beweeg niet. Ik schrijf ansichtkaarten, probeer een stukje stof aan mijn broek te naaien, ik luister naar het boek Rising Strong van Brene Brown. Ze praat over belonging en vulnerability en zij geeft mij hoop.

Die avond kijk ik naar het dagelijkse afscheid van de zon en mijn stukje aarde. Ze zeggen elkaar vaarwel in de mooiste gloedkleuren van oranjerood en geelroze. De zee kabbelt dit keer met kleine golfjes het strand op. Ik ben omringd door verandering en ik denk aan stenen. Zij zijn misschien wel het moedigste van ons allemaal. Ze stellen zichzelf bloot aan water, wind, licht en zwaartekracht zonder het te ontvluchten. Ze laten het aan de krachten van de natuur over om hen van vorm te doen veranderen. Erop vertrouwend dat ze erbij horen. Dat dit is waar ze zouden moeten zijn, hoe ze moeten zijn.

Als het donker is, loop ik terug naar mijn auto. Ik zie een paarse steen, gewoon zichzelf te zijn. Ik kijk ernaar, en onderdruk de neiging om hem op te pakken en in mijn jaszak te stoppen. Hier is waar hij hoort. In bed denk ik aan die paarse steen. Ooit word ik net zo moedig als hij.

 

No tags 1 Comment 0
1 Response
  • Pauline Kick
    December 9, 2020

    Zo herkenbaar, ontmoetingen in het landschap, het inademen en mee naar binnen nemen, het binnenste uitademen en langzaam smelt dat samen. Als beeldend kunstenaar zijn mijn wandelingen begonnen nadat de vertrouwde wereld op zijn kop stond en de grond onder mijn voeten verdween. En daar in dat landschap kon ik eerst geen beelden vinden alleen woorden en woorden werden beelden. Jij schrijft in een prachtige beeldtaal en jouw verhaal maakt de herinneringen weer los, Dank je wel Bianca voor dit prachtige verhaal. Pauline Kick

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *