Liefs uit Berlijn: “Ik raak verwikkeld in een langdurige affaire met de Fernsehturm op het Alexanderplein”

by

De stad valt als een warme deken om me heen. Je zou kunnen zeggen dat ik afgelopen zomer ‘zomaar’ naar Berlijn verhuisde en ergens is dat ook wel zo. Aan de andere kant was het in mijn hoofd volkomen logisch dat ik hier zou blijven.

De meeste mensen gaan op vakantie en komen daarna weer terug. Ik niet, maar ik heb me dan ook nooit actief onderdeel gevoeld van ‘de meeste mensen’.

De mensen die me het beste kennen, zijn dan ook niet heel erg onder de indruk. Verder veroorzaakt het veel verwarring. Veel mensen dachten de eerste weken dat ik een grapje maakte. Er zijn mensen die denken dat ik voor de liefde ben verhuisd, maar misschien liet ik de liefde juist wel achter in Nederland, wie zal het zeggen.

De eerste weken ben ik vooral smerig verliefd op de stad. Je kent het wel; je kent elkaar net en alles, elke aanraking, elke nieuwe ontdekking is spannend, extatisch.

Ik raak verwikkeld in een langdurige affaire met de Fernsehturm op het Alexanderplein. Vanuit elke plek in de stad kijkt de toren me na en ik kan mezelf zelfs wijsmaken dat de toren af en toe goedkeurend naar me knikt bij de dingen die ik doe. Zelfs als ik op mijn fietsje een ride of shame maak in de vroege ochtend glimlacht de toren mijn kant op.

Het werkt geruststellend en dat is nodig, want het is heus niet altijd simpel om zo ineens te emigreren. In de eerste weken loop ik tegen een muur van bureaucratie aan. (Nu weet ik ook wel dat ze hier historisch gezien de nodige ervaring hebben met muren, maar toch).

Het probleem is als volgt: je hebt hier een registratie nodig om een baan te krijgen, maar om een baan te krijgen heb je een plek nodig om te wonen met registratie.

Dit is een helse circkel waar ik een tijd lang wakker van lig, maar waar ik ook weer doorheen kom. Ik vind een baan als chef de partie in een restaurant en ik mag op kosten van de zaak in een hotel wonen met Anmeldung.

De rest gaat als vanzelf.

Op de een of andere manier gebeuren dingen in Berlijn gewoon voor me. Het loopt, het gaat, het past.

De zomer is nu echt voorbij, maar de herfstkleuren staan de stad prachtig. Ik ben er nog steeds, en ik blijf ook nog wel even.

Ergens in de eerste weken schreef ik een klein gedichtje in het Duits. Ik weet niet of het helemaal correct is, maar ik denk ook dat ik iets te gelukkig ben om me daar druk over te maken:

die stadt, 

sie liebt mich auch
ich fühle es überall
die stadt,
sie lebt mich auch
No tags 4 Comments 4
4 Responses
  • Arnold Overgaauw
    October 19, 2020

    Jaloers op de stappen die je durft te maken, ik zit nog bij stap twaalf. Jij ondertussen bij stap 27. Goed bezig jij. Veel liefs van mij, en zoals je nu helemaal bent ‘Liebe ich dich auch‘.

    Kus,
    Arnold

  • Gerd de Nobel
    October 20, 2020

    Ben onder de indruk. Het leest als een trein,je maakt de stad voelbaar voor me,ook al ben ik er nog nooit geweest. Als ik je woorden lees ben ik gewoon even daar. Misschien omdat ik dat ook heel erg graag zou willen. Maar even niet dus.

  • Gerda de Nobel
    October 20, 2020

    I am impressed. Feels as if I am with her in Berlin

  • Peter de Leeuw
    October 21, 2020

    Wat een mooi verhaal dat ook helemaal bij je past. Ik blijf je dagboek graag volgen. Liefs Peter

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *