Leren: “Ik dacht altijd: scholieren.nl, dat is pas service”

by

Mei 2019

Ik weet het nog goed. Ik keek naar de lucht, terug naar m’n handen en daar had ik een HBO diploma. In mijn handen. Wat, intens gelukkig was ik, no fucking cap.

Natuurlijk alle keren dat ik vanuit de club of vanaf een show mezelf half dronken moest voorbereiden op een tentamen, alle keren dat ik om 06:45 een opdracht ingeleverd had en erbij loog dat mijn internet verbinding eruit lag, alle onvoorbereide presentaties, alle toetsen die ik heb herkanst, mijn God.

Maar het ging mij vooral om die 3 woorden: Nooit. Meer. School. Die gedachte, wauw. Ik word as we speak intens gelukkig van slechts die gedachte. Des te ironischer het is dat ik nu een groot deel van mijn tijd besteed aan les geven.

Natuurlijk heb ik goede dingen geleerd, dingen die ik nog steeds toepas, dingen waar ik dankbaar voor ben. Het was echter meer het hele concept van lesgeven, het zomaar dingen aannemen. Ik werd vroeger vaak de les uitgestuurd omdat ik dan weer een discussie had en vroeg aan de docent: “Hoe weet u dat zo zeker? Was u erbij?!”

Er was een tijd dat ik naar colleges ging, alleen om te slapen en om mijn aanwezigheid hoog te houden. Deze twee behoeftes waren belangrijker dan het daadwerkelijk leren, ik dacht altijd: scholieren.nl, dat is pas service. Zij geven les waar en wanneer ik dat wil. Des te ironischer het is dat ik nu een groot deel van mijn tijd besteed aan les geven.

Lopend door de school word ik constant herinnerd aan mezelf, de pestkop, de klasclown, het mooiste meisje van de klas. Allemaal zijn ze er nog, simpelweg door iemand anders belichaamd. De geur van energydrank en onvoldoendes. Damn, middelbare school is een vibe.

Ik wetend wat ik nu weet, maak me niet meer zo druk. Ik maakte me altijd druk. Alles deed er toe, welke schoenen ik droeg, welke muziek ik luisterde, zelfs welk koekjes ik at. Alles deed ertoe.

Nu vraagt een leerling aan me waarom ik hetzelfde aan heb als een paar dagen terug, “Waarom niet?” vraag ik terug, waarop ze niet echt een antwoord heeft. Ik lach wat en zeg haar dat niet alles wat schijnt van goud is. En dat schijn vaak bedriegt.

Ik moest even denken aan Meneer de Lange, aka Dennis: mijn geschiedenisdocent. Hij was de eerste man die mij leerde dat elk conflict in de wereld begint en eindigt met macht. Maar hij leerde me ook dat het oké is om te zijn wie je bent, ongeacht voorkeur, muziekstijl of achtergrond.

We moeten hier toch allemaal het eerste uur op tijd komen voor een blokuur terug in de tijd.

Een goede docent onthoud je heel je leven, simpelweg omdat hij dingen meegeeft die je onthoud voor heel je leven. Een goede docent kijkt door het vak heen wat hij geeft en is naast een échte vakman vooral echt.

Leren is leuk, vooral omdat de docent ook leert. Iets wat ik nooit had verwacht. Elke keer probeer ik beter te zijn dan de vorige keer met in mijn achterhoofd de gedachte dat iets iemand proberen te leren fucking moeilijk is en deze jongeren na het kijken naar mijn gloednieuwe sneakers sowieso 70% minder geloven van wat ik ga verkondigen.

En daar doe ik het ook voor, elke keer weer.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *