Kinderen geen bezwaar: “Shit. Rammelende eierstokken”

by

Slalom één, slalom twee, slalom dri… Ik zie mijn band het witte balkje voor me raken. Shit, nu ben ik af, maar weer opnieuw beginnen. Geconcentreerd houd ik de afstand tussen de witte balkjes op het fietspad en mijn band in de gaten. Deze keer gaat het beter, zonder al te veel moeite slinger ik tussen de witte streepjes door. Als kind was dit toch iets makkelijker, nu met mijn grote mensen fiets moet ik net wat meer mijn best doen. Zeker wanneer de afstand tussen de strepen plots kleiner wordt, wie doet dat nu! Slalom 21, slalom 22, een vrouw observeert me van een afstandje. Weemoedig schudt ze met haar hoofd. Ik slinger gestaag verder en probeer er geen aandacht aan te besteden. In mijn achterhoofd hoor ik de stem van mijn moeder nog zeggen “Elke, niet doen, straks val je nog”. Gevallen ben ik echter nooit. Dus ook nu trap ik stug verder. Sommige mensen snappen dit gewoon niet, een kind zal je het niet moeten uitleggen. Slalom 34, Slalom… Een oudere man met wandelstok geeft me lachend een knikje. Kijk, hij snapt het. Volwassen worden hoeft toch niet samen te gaan met saai zijn?

Volwassen worden, tja, wanneer wordt je nu volwassen? Toen ik jonger was dacht ik dat het met achttien was, toen ik achttien was voelde ik me ver van volwassen. Misschien zou het komen wanneer ik op mezelf zou gaan wonen? Nee, ook niet. Ondertussen ben ik drieëntwintig en voel ik me nog steeds niet volwassen. Dus ja, wat is dat nu, volwassen zijn? Gebeurt het wanneer je kinderen krijgt, en plots verantwoordelijk moet zijn? Maar wat met mensen die nooit kinderen krijgen, worden die dan niet volwassen? Eerlijk, ik begin steeds meer te denken dat volwassen zijn één of ander gek concept is en dat iedere ‘volwassene’ maar net alsof doet. Net doen alsof je volwassen bent, het idee dat je controle hebt over je leven en verantwoordelijk bent. Of ligt het toch aan kinderen? Wanneer er zo’n klein prutsje in je handen wordt geduwd en waar je ondanks de vele rimpels en het rode hoofdje (meteen) verliefd op wordt. Zou ik dan nooit volwassen worden? Vanaf dat ik 13 was wist ik het zeker, ik wilde mama worden. Een goede baan en twee kindjes, zo leuk leek me dat. Dat idee is altijd blijven hangen, want waarom zou ik het niet willen? De laatste tijd ben ik toch kanttekeningen gaan plaatsen. Toen ik 18 was vroeg een arts er voor het eerst eens voorzichtig naar. Stellig antwoorde ik ja. Maar ja, voor een achttienjarige zonder vaste relatie is dat makkelijk praten. Vijf jaar later ligt het toch net iets anders. De laatste paar maanden kreeg ik de vraag opnieuw vaak voorgeschoteld door behandelaars. Eerst was het de reumatoloog, toen de fysio, vervolgens de huisarts. Allemaal vinden ze dat ik er toch goed over na moet denken, een bevalling zal een flinke aanslag zijn en ook adoptie moet ik niet te licht opvatten.

Eigenlijk voordat ze het me vroegen ben ik al gaan twijfelen, niet omdat ik het niet wil, maar of ik het wel kan. Steeds vaker merk ik dat mijn lichaam niet wilt wat ik wil. Er zijn dagen dat ik met moeite uit bed kan, net de energie nog kan opbrengen om iets te leren en dan weer slapen. Wat als er dan zo’n klein mensje op je ligt te wachten. Wat als ze vallen, wat als ze een nachtmerrie hebben. Wat als ik maar een halve moeder kan zijn. Wat als ze mijn klachten erven? Wat als. Het idee alleen al geeft me een beklemmend gevoel. Moeder zijn is niet alleen bevallen, moeder zijn is een baan naast je gewone leven en dat idee vind ik ronduit eng. Eng dat ik voor een levend iets moet zorgen dat van mij afhankelijk is. Eng dat ik soms amper voor mezelf kan zorgen. Zelfs met een relatie, zelfs met een andere ouder erbij. Want ik wil er ook voor mijn kind zijn, er van houden en er regendruppel races mee houden, naar de wolken kijken en ze waarschuwen voor slalommen om witte strepen. Misschien, heel misschien, ben ik wel de beste moeder door geen kind te nemen en is dit een gedachte die me waarschijnlijk volwassener maakt dan ik wil beseffen.

Brrr Brrr

Appje van Floor “Hey kunnen jullie vrijdag op Ramses passen?”. Mijn hart maakt een sprongetje en mijn fantasie loopt al op de feiten vooruit. Frank met kleine Ramses op zijn schouders, bladeren en eikeltjes verzamelen en hier later bladerkunst mee maken. Van die knuddige kunstwerkjes die ik vroeger zelf ook trots in de handen van mijn moeder duwde. Shit. Rammelende eierstokken.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *