Het sprookje van het meisje dat schrijver was: “Ik bleek – shock, horror – helemaal niet zo speciaal te zijn”

by

Ik wil je graag iets vertellen over een meisje dat ik ooit kende. Ze was schrijver en beschikte over een oneindige stroom aan woorden, die op papier verschenen als magie: er waren geen momenten van twijfel, en alle woorden zeiden precies wat ze moesten zeggen. Iedereen prees haar om haar bijzondere talent, en het was overduidelijk dat dit haar roeping was. Tot op een dag haar talent verdween, zomaar. De stroom van woorden kwam sputterend tot een einde, en het meisje moest accepteren dat ze geen schrijver meer was.

Dat sprookje kende je vast nog niet, hé? Drie keer raden wie het meisje uit het verhaal is. Juist, ja. Dit gedicht schreef ik toen ik acht was:

als ik een bloempje was
had ik niets te vrezen
hoefde ik nooit naar school
om te leren lezen
sta te stralen in het zonnetje
in een pot op het balkonnetje
alleen de winter vind ik rot
hang ik maar slap, in die pot
maar de winter is ook iets
waar ik me niet mee bemoei
want als het weer lente is
sta ik gewoon in bloei

Literair hoogstandje? Nee, natuurlijk niet, maar destijds vond ik van wel. Een meesterwerk, daar was ik van overtuigd. Trots verkondigde ik aan iedereen dat ik schrijver was. Gedichten zoals die hierboven droeg ik plechtig voor aan mijn gewillige publiek, dat bestond uit mijn ouders en twee zussen. Ik twijfelde geen moment of wat ik schreef wel of niet goed was: natuurlijk was het goed, ik was toch schrijver? Ik bevond me op een pad dat me in één rechte lijn zou brengen naar het moment dat ik een eigen boek zou schrijven, dat uiteraard een wereldwijde bestseller zou worden.

Ik weet niet waar dat pad gebleven is, maar ik heb ergens halverwege een afslag naar ‘onzekerheid en creatieve frustratie’ genomen en heb daar vrolijk verder gewandeld. De laatste tijd vraag ik me steeds vaker af waar dat rotsvaste vertrouwen in mijn eigen kunnen toch gebleven is. Ik durf amper nog iets op papier te zetten, laat staan dat ik mezelf schrijver zou noemen. Was ik als kind gewoon creatiever dan ik nu ben? Is het op? Ben ik dat kinderlijke optimisme kwijt en zie ik eindelijk in dat ik echt voor geen meter kan schrijven? Of zit die kant nog steeds in me, maar ben ik gewoon bang geworden? Het deed me denken aan die bekende quote van Picasso: “Ieder kind is een kunstenaar. De moeilijkheid is: hoe er één te blijven als je groot wordt.”

Dit is wat er gebeurde toen ik groot werd: ik ontdekte dat ik dan misschien wel het enige meisje in mijn straat was dat graag schreef, maar dat er in de rest van de wereld óók een heleboel mensen waren die schreven. Ik bleek – shock, horror – helemaal niet zo speciaal te zijn. En toen maakte ik de fatale fout: ik begon te vergelijken. Mijn woorden tegen die van de rest van de wereld. En opeens stroomden ze niet zo vloeiend meer. De oneindige, prachtige waterval werd een onbetrouwbare douchekraan in een dubieus hotelletje in Zuid-Frankrijk. Je weet wel, zo een met beschimmelde wandtegels en haren van de vorige logé in het putje. Het water komt alleen als je geluk hebt en heel hard bidt, maar dan nog is de straal en temperatuur maar zozo.

Jezelf met anderen vergelijken is de dood van creativiteit. Dus ik heb besloten om na al die jaren de woorden terug te claimen waar ik als kind zo zelfverzekerd (en laten we eerlijk zijn: ietwat arrogant) mijn identiteit aan verleende: ik ben schrijver. Ik laat mijn woorden weer stromen, en dan hoor ik vanzelf wel wat ze te vertellen hebben. Ik weet het namelijk ook nog niet. En hoewel vertrouwen in jezelf natuurlijk het belangrijkste is, is het ook heel fijn als ánderen het vertrouwen hebben. Dus Mercedes en Sophie, bedankt dat ik op Het Lief Dagboek mag ontdekken wat mijn woorden te vertellen hebben. Ik heb er zin in.

No tags 2 Comments 1
2 Responses
  • Netty Verschoor
    October 29, 2020

    Als jij niet kunt schrijven, kan niemand het. Mooie metaforen, goed woordgebruik, leest lekker. Laat die waterval aan woorden maar stromen meid. Jij bent schrijfster!

    • Quirine
      October 29, 2020

      Wat super leuk om te horen. Dankjewel!

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *