Goed doen: “Dit was de eerste keer dat ik in mijn ogen echt iets fout deed en ik schaam me hier tot de dag van vandaag voor”

by

April 2008. Yu-Gi-Oh! kaarten zijn misschien wel het viraalste wat er ooit in mijn leven is gebeurd. Ik moet en zal de sterkste kaarten bezitten om zo mijn vrienden en vooral mijn buurjongen helemaal kapot te maken. 1 pakje kost 4 euro bij de Intertoys op de hoek van de poort, vlak naast de horlogewinkel. Bij diezelfde speelgoedwinkel is ooit mijn BMX gestolen maar daar kom ik in een later column nog op terug. Zakgeld technisch had ik maar genoeg vier euro’s voor één pakje per maand en gezien de viraliteit van het spel en de gierigheid die ik voelde als tiener was dat onvoldoende,

In mijn moeders oude kamer was een spaarpot. Ik wist dat wanneer ik lang genoeg met een een scherp voorwerp aan de zijkant van de gleuf zou wringen en deze zo boog er genoeg twee euro’s uit zouden vallen voor mijn Yu-Gi-Oh! kaarten. Toen mijn moeder hier achter kwam heb ik een halve nacht buiten gestaan: “Er wonen geen dieven in dit huis!” zei ze voor ze de deur dicht smeet. Dit was de eerste keer dat ik in mijn ogen echt iets fout deed en ik schaam me hier tot de dag van vandaag voor. M’n moeder kan er gelukkig om lachen.

Mei 2012. Een goede homie die ik niet zal snitchen en ikzelf pakken wel eens iets bij supermarkten zonder hiervoor te betalen. Op de middelbare school waar ik zit doet iedereen het eigenlijk. Niet omdat we in geldnood zitten, nee omdat wij ons geld aan belangrijke zaken moeten uitgeven zoals broodjes döner en kleding van Ben-G.

Als we op een heuse woensdag in de rij staan en een gast in een pak met een blauw embleem ‘afdelingsmanager’ naar ons kijkt voelen we de bui hangen. Hij verzoekt ons om naar het kantoor te lopen en als uit onze tas twee bakken Ben & Jerry’s en drie strips kauwgom tevoorschijn komen betekent het maar één ding: we zijn de lul. Tot onze verbazing belt de afdelingsmanager niet onze ouders maar de school en tot nog grotere verbazing hebben Ben en Rowel het altijd tussen ons gehouden, al moesten we wel de hele school schoonmaken.

Ik schrijf dit omdat ik wil zeggen dat ook ik genoeg en misschien zelfs teveel domme shit heb gedaan. Echter mag dit nooit de beweegreden zijn voor hoe je, je vandaag de dag beweegt.Toen ik begon na te denken over het initiatief Broodje Love stelde ik mezelf al snel de vraag: “Ben ik wel goed genoeg?” M’n vriendin zei dat ik het sowieso moest doen, net als alle andere mensen om me heen, zelfs toen ik tot het standpunt kwam om het te doen maar niet te filmen omdat het pretentieus overkwam zei mijn homie BLOK: ‘’Bro, fuck dat. Het gaat niet om wat mensen denken, het gaat om wat jij doet.’’ Hij weet het misschien niet maar die woorden gaven me écht de energie om dit te doen. Wij als jongeren vragen ons deze vraag veel te vaak af: ‘’Ben ik wel goed?’’ en ‘’Ben ik wel goed genoeg?’’ Vaak zit de goed hem al in het zijn. En soms is jezelf meer dan genoeg.

Geen enkele gedachte van geen één van jullie gaat erbij zijn als we straks polsblessures oplopen van broodjes maken en verpakken. En ook al waren die gedachtes er, het maakt niet uit. Wij weten wat we doen en waarom.

Toen ik zei dat ik muziek serieus nam en er me brood mee wou verdienen zei m’n moeder: “Het maakt niet uit wat je doet, doe het gewoon goed.”

Het ‘’Broodje Love’’ initiatief is een initiatief van mensen uit Amsterdam Zuid-Oost voor mensen uit Amsterdam Zuid-Oost. Ik doe dit samen met Chef Mekyle, LOLA BAE, Re-boost en SoulTrash voor Het Leger des Heils. Doneren kan via deze link: https://fanlink.to/BroodjeloveZowel de opbrengsten van de Bandcamp als die van de Gofundme gaan naar het goede doel.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *