Er kleven glitters aan onze vingertoppen: “Je komt er niet, als je er al wilt zijn”

by

“Er kleven glitters aan onze vingertoppen, maar we zijn nog steeds niet gelukkig.

 Is jouw bubbel al gebarsten, viel je eruit, zo op de grond, deden de scherven van jouw verbeelding net zo veel zeer als die van mijn kloppende angst dat deden? 

 Ik hou mezelf voor dat als ik maar lang genoeg doe alsof ik iemand ben, dat ik vanzelf diegene word.”

Nee, dit zijn niet de eerste zinnen van een ontzettend plotselinge dichtbundel die ik schrijf. Dit zijn melodramatische dagboekpassages van vijftienjarige Leora, omringd met krabbels, collages en snoeppapiertjes. Eén hele boekenplank in mijn kast is gevuld met herinneringen, vastgekleefd aan brosse pagina’s, een collectie van verfstreken, schetsen en verscheurde foto’s. En hoewel ik dus al ruim zeven jaar mijn leven documenteer, heb ik er nooit bij stilgestaan hoe bijzonder dat eigenlijk is.

20/3/2016

“Ik weet nog dat ik tegen je zei, liefde is soms ook iemand laten gaan. En jij begreep mij niet. En ik begreep mezelf pas toen ik jou liet gaan.”

“Ik vind mezelf soms heel erg stom. Ik wil niet mij zijn.”

“Je komt er niet als je er al wilt zijn. Zie je nou wel. Niet zo twijfelen. Ver-schrik-kelijk. Maar echt.”

23/2/17

 Nou, dan stik je er toch lekker in!!!”

 “Heb een overschot aan gedachtes. Wil iemand ze misschien overkopen?”

15/5/2019

 “Vorige week viel ik in slaap op de bank
Om 19u ’s avonds
Met mijn rugzak nog om.

Soms ben ik te lui om me om te kleden
Lig ik op mijn bed met mijn broek op mijn knieën
Mijn jogging er zo naast.

 Ik droom over
Seks, mandarijnen,
De dood en de keuken van mijn oma
Niet per sé in die volgorde.”

“Ietsie te persoonlijk:
Tenen
Dit boek
Ikzelf
Onzekerheid
Porno
Neuspeuteren
Echt leed”

 Het lijkt misschien een vreemde collectie hersenspinsels van een opgroeiend meisje, maar ergens vind ik heel veel rust in mijn boekjes. Elk jaar was er een andere afgrond, een onoverkomelijk probleem, tien pagina’s vol doktershandschrift over misselijkheid, gebroken harten, stress en liefdesserenades aan mensen die ik niet écht kende. Tussen al deze flarden leven vind ik een rotsvaste waarheid. Iets kan je hele leven lijken, voelen als allesomvattende pijn, de grond die onder je voeten vandaan verdwijnt, onverteerbare angsten, een ongeduldige tunnel die je langzaam maar zeker opslokt— het is allemaal tijdelijk.

Ik lees het nu terug en ik weet dat ik het in 2013 gewoon overleefd heb. Dus dat zal ik in 2020 ook doen.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *