Er is er één jarig: “Ik hou ervan om aan te schuiven en meteen te beginnen”

by

Twee violen en een trommel en een boot ergens afgelegen op de grens van Amstelveen aan het zoeken naar het laatste beetje Hennessy om erachter te komen dat er nog twee volle flessen zijn.

Oh shit, mijn schuld, de column is al begonnen. Gegroet, ik heb jullie ook gemist. I know.  ‘’Waarom haten mensen hun verjaardagen?’’ hoorde ik mijn ene gedachte tegen m’n andere zeggen. Ik luisterde in het midden aandachtig mee. Als ambassadeur van de turn ups, en dan vooral turn ups die andere mensen hun feesten en alcohol bevatten, zal ik dit in een gedegen onderzoek uiteen zetten voor je, lieve lezer.

Luiheid is de eerste factor die in me opkwam, zoals in mijn vorige column aangegeven, ik houd ervan om aan te schuiven en meteen te beginnen, bij verjaardagen nog meer dan bij barbecues. De voorbereidingen die getroffen worden om één levensjaar te vieren, vind ik soms best druk, een maand in spanning zitten, geheimhouden, secret meetings, alleen zodat de jarige Job kan zeggen: “Zie je wel, ik wist het!’’. Fuck dat. Hier heb je een VVV-bon en een fles wijn uit de bonus, geniet ervan. De hele dag onder druk in de keuken alsof je in een aflevering Masterchef zit, zodat mensen dronken je eten opvreten. Ondankbare honden. Mij niet gezien. Mijn zus zei ooit dat als je ergens echt zin in hebt je het moet bestellen, niet koken. Hoewel dat echt de luiste opmerking van 2020 is, ze heeft een punt.

Te kort door de bocht zegt m’n rechter hersenpan meteen. oke, zal het de spotlight zijn. Ik heb meerdere mensen, vooral mensen met een vulva, hierover gehoord. Ik houd er niet van om jarig te zijn, want dan sta ik in de spotlight, iedereen wilt wat van me, of voor me doen. Ik houd daar niet van. Fair enough, ik ben dus blijkbaar narcistisch genoeg om een dag te reserveren die helemaal volgens mijn planning moet gaan. Van ‘t ontbijt tot de laatste shot, mijn dag. Niet de jouwe, maar de mijne, begin je outfit die fresher is dan die van mij uit te trekken en te verbranden. Nee grapje.

Wat is dat dan nou, Haat aan verjaardagen, of nou ja haat. De normalisering. Het is maar een dag, net als alle andere 365 dagen, mensen die hun verjaardag niet vieren, shit man, mensen die hun verjaardag niet kunnen vieren, hoe meer ik typ richting een conclusie, hoe meer ik erachter kom dat ik die niet heb, of beter gezegd: niet mag hebben. Weet je wat ik mag? ik mag op m’n fucking blote knieën m’n handjes dichtknijpen en die man daarboven bedanken dat ik elk jaar weer één jaar mag toevoegen met de prachtigste mensen om mij heen.

Fun fact: vroeger had ik een rare schaamte op mijn verjaardag: ik had de fantasie dat niet alle ouders zo streng waren als die van mij, en dat mijn vriendjes en vriendinnetjes dus nooit meer bij mij kwamen spelen. Tot verbazing, vonden ze het een hemel, en kookte mijn moeder de sterren van de hemel, wat leidde tot huilende kindjes die niet weg wilden, terug naar smakeloos voedsel zonder Fernandes.

Eigenlijk zijn verjaardagen best lit, oud worden is ook best lit, je waardeert dingen gek, door mijn eigen fout kon ik laatst gewoon twee uurtjes doorslapen, mijn hart draait hier nog steeds rondjes van.

De kleine dingen zoals de mensen om je heen die trouwen, hun droombaan vinden, of juist hun dromen achterna gaan. Dat maakt me oprecht blij. We zitten nu in de leeftijd van het doen. Ja man, oud worden is zo slecht nog niet. Echt niet meer voor mensen opstaan in het OV, oude mensen aanspreken met ‘’je’’, wauw. Zin in.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *