Een ode aan lockdown 2.0 ft. een mislukt sprookje: “Het had zoveel erger kunnen zijn”

by

Al zo lang ik me kan herinneren, wens ik om een winter waarin ik niks hoef te doen. Een winter als een eindeloze droom, waarbij je alleen voor het hoognodige de deur uit hoeft. Ik droomde van een winter zonder verplichtingen.

 ik kijk naar hoe de lange man beweegt
elke ochtend zet hij me zonder ontbijt buiten
om naar zijn werk te gaan 

December. Het is winter in Berlijn. Een treurige winter in Berlijn.
Alle kerstmarkten zijn gesloten en iets voor vieren klettert het donker neer op de aarde.
De gevoelstemperatuur is niet te harden en ineens komt die nieuwe lockdown me verdomd goed uit. 

als afscheidszoen smaakt hij naar fruitkauwgom
de lange man stapt op zijn fiets
en beweegt zich eleganter voort
zonder mij

 Ik hoef helemaal nergens heen. Ik hoef de kou niet goed ingepakt of moedwillig te trotseren, als dat mij niet zint. In voorgaande winters zag ik vaak door mijn depressies en mijn voorraad vitamine D tabletten het spreekwoordelijke bos niet meer. Meermaals kwam ik huilend thuis, omdat de winter me gewoonweg teveel was. Noem me een watje, maar ik ga gewoon heel slecht op donker en kou.

 soms kijk ik hem na als hij gaat
en soms ook niet
de lange man kijkt nooit om
(hij) is misschien niet zo sentimenteel

De depressie is er wel hoor, en waait zeker op het moment van schrijven als een donkere storm door mijn kop. Eigenlijk is hij er altijd, dat krijg je ervan als ze hem chronisch noemen. 

Om toch een beetje aan een positieve werkelijkheid vast te houden, wil ik graag een kleine ode bieden aan lockdown 2.0. Het hart onder de riem waarvan je nog niet wist dat je hem nodig had. 

we praten nergens over
we houden het simpel
we houden ons koest en
we praten nergens over
we houden ons voor
we houden van simpel

Ik hou een winterslaap. Er gaan geen wekkers in mijn winterslaap; de dekens beschermen me tegen de kou. We drinken thee en we eten veel comfort food. 

Al zo lang ik me kan herinneren, wens ik om een winter waarin ik niks hoef te doen. Zo helpt deze lockdown mij de winter door, ze neemt mijn pijn weg. Ze helpt mij mijn depressie door, en maakt zo mijn winter dragelijker, zachter. 

maar ‘s nachts als niemand kijkt
als niemand kijkt
houdt hij me stevig vast
hij ademt zachtjes in mijn nek totdat ik slaap
en het betekent niets

Dus als alles tegenzit, als je het niet meer ziet zitten. Sla dan een deken om jezelf heen, zet jezelf een kopje thee.
Waan jezelf in winterslaap, kijk naar buiten en bedenk; het had zoveel erger kunnen zijn. 

het betekent niets
ik kijk naar hoe de lange man beweegt
elke ochtend zet hij me zonder ontbijt buiten
om naar zijn werk te gaan

als afscheidszoen smaakt hij naar fruitkauwgom
de lange man stapt op zijn fiets
en beweegt zich eleganter voort
zonder mij

ik kijk hem na
het had zoveel erger kunnen zijn.
      

No tags 1 Comment 0
1 Response
  • Tim Meuldijk
    January 5, 2021

    Thanks Lieve Lizzy!
    Nu heb ik een traan én een glimlach!

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *