Een ode aan de smartphone: “Tussen de bank in de pub?”

by

We appen, we bellen, maken foto’s, scrollen en door. Nieuws, appjes en mails, ook op vakantie gaat dit door. Natuurlijk kan je wachten, maar die verleiding is te groot. Je hele leven zit in zo’n telefoon en om de haverklap sta je er mee in je handen. Soms voor onzinnige dingen zoals die ene meme, maar ook om nog even snel een zakelijke mail te beantwoorden. Heb je niks te doen, dan scrol je eventjes door Instagram om de tijd te doden. 

Nu mocht het dus verkeren dat mijn wederhelft op de één of andere manier zijn telefoon verloren was op vakantie in Dublin. Gestolen? Vergeten? Tussen de bank in de pub? Ja, dat laatste was serieus een optie. We hadden gewoonweg geen idee. We zochten, vroegen om hulp bij het personeel, andere mensen die er zaten boden hun hulp aan, echter zonder succes. Toen we in de avond een beetje gestrest terug wandelden naar het hotel hadden we geen flauw idee waar dat ding nu kon zijn. Om het verhaal nog mooier te maken hadden we even daarvoor, samen met de bediening, zo’n beetje de hele bank uit elkaar geschroefd. Even dachten we succes te hebben, er werd een telefoon vanonder de bank gevist, en … shit, verkeerd model. Ik vraag me serieus af wat die mensen daar moesten denken van die knullige toeristen, heb je er weer één, met een pint te veel op. Behulpzaam waren ze in ieder geval wel. 

De dag erop hadden we besloten om het onze dagen niet te laten verpesten. Wat mis je er nu eigenlijk aan? Op je bankgegevens, agenda’s, creatieve ideeën, QR code en eventueel pikante foto’s na? Oh ja, je hele leven zit in dat ding, even vergeten. Maar goed, om eerlijk te zijn was het wel fijn, na de eerste stress daalde er een bepaalde rust in. Van die rust die je alleen ervaart bij een telefoon die kwijt of kapot is. Je grijpt niet uit verveling naar die telefoon maar kijkt om je heen. Halverwege de dag waren we dan ook al bijna dat hele ding vergeten. We vonden het wel prima zo. We knoopten praatjes aan met mensen in de pub, bezochten een museum en keken voornamelijk veel rond. De afleiding van biepjes en buzzjes konden we missen als kiespijn. (Voor de oplettende lezer, uit solidariteit had ik mijn telefoon ook weggestopt.) Al zat het mij toch niet helemaal lekker, het blijft zonde.

Het is nog net geen vier uur wanneer mijn telefoon door de gangen van the National Gallery schalt. Een suppoost kijkt verstoord op terwijl ik zo snel mogelijk probeer op te nemen. +353… Een Iers nummer! Zou het dan toch? ‘Hi, we’ve found a black iPhone, it was stuck between the menu.’ Met een overwinningsgebaar wuif ik naar mijn vriend die net aandachtig naar een schilderij aan het kijken is. Yes! Gelukkig denk ik bij mezelf. Hij loopt naar me toe, ietwat melancholisch, om er vervolgens de legendarische woorden eruit te flappen: ‘Ah, ja, ik vind het eigenlijk wel jammer. Het was wel fijn zo zonder.’

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *