De juiste mensen: “Het plan dat ik zo secuur voor mezelf had uitgestippeld, was in diggelen gevallen na mijn diagnose”

by

Oké, kom op, concentratie. Echt focussen nu. De spanning valt af te lezen van het gezicht van Floor, ze zucht, loopt naar het podium en weer terug.
‘Ik ben zo zenuwachtig, ik heb gewoon twee jaar al niet meer live gitaar gespeeld op een podium.’
‘Hé, je kan dit sowieso en anders vangt de rest van de band je wel op, komt helemaal goed!’ Hoor ik mezelf zeggen. En toch beste lezers, snap ik het wel. Twee jaar op een mensenleven kan behoorlijk lang zijn en al helemaal als je naar de afgelopen periode kijkt. Het leven lag voor een deel stil en toch broeide er een boel.

Tijdens het optreden zing en dans ik mee, teksten die ik kan dromen zijn voor een ander nieuw. Een beetje trots sta ik daar, ze doen het maar. Trots op mijn vriend, en vrienden. Een bontgekleurd collectief waar ik de afgelopen twee jaar zo veel aan heb gehad, en als ik het podium had moeten vullen met alle mensen die ik vriend kan noemen, dan was dit gezelschap nog veel kleurrijker geweest. Nee, de afgelopen twee jaar zijn niet bepaald altijd een pretje geweest, een achtbaanrit met diepte- en hoogtepunten voldoet eerder als omschrijving. Het begon met angst en radeloosheid, fuck wat moet ik nu? Afstuderen lukt dit nog? Werk? Ik wist het niet meer. Het plan dat ik zo secuur voor mezelf had uitgestippeld, was in diggelen gevallen na mijn diagnose. Omgooien dat roer, maar hoe? Langzaam ging ik praten, het cirkeltje ingewijden werd steeds groter. Maar hè, niemand laat me vallen. Hoe dan? Jongens, hebben jullie het niet begrepen? Ik ben een liability, kan er niet altijd zijn. Mensen bleven en tot mijn verrassing werden sommige vriendschappen juist nog dieper. We gingen praten en juist bij degene waarvan ik het niet had verwacht, kwam er ook een verhaal naar boven. We lachten, huilden, morsten wijn en luisterden. Langzaam maar zeker begon ik te begrijpen dat hoe meer ik mij opende, de ander dit ook deed. Het secuur opgebouwde muurtje van perfectie brak af en maakte plaats voor vertrouwen. Perfectie door imperfectie, zo kan ik het wel noemen.

Een revalidatie traject van een jaar volgde. De wereld was nog dicht maar mijn wereld stond op zijn kop. Studeren, fysio, reumatoloog, ergotherapeut en psycholoog en uiteindelijk een baan. Ik leerde vooral mezelf kennen, mijn grenzen en waar het mis ging. Dat ik die grenzen vaak over ging was geen verrassing. Perfectie, dat was wat ik wilde, anders was het de moeite niet waard. Maar waar mijn hoofd nog wilde, gaf mijn lichaam niet mee. Balans, dat moest ik leren. Als ik er dan toch weer eens over was gegaan stonden ze daar toch weer voor mij klaar, dat bontgekleurde gezelschap van juristen, fotografen, coaches, muzikanten en pedagogen. Ondertussen bleef de band van mijn vrienden ook groeien, muziek werd opgenomen, optredens gepland, leden vertrokken en soloprojecten bloeiden op. Gelukkig, dat kan ik wel zeggen, dat ik jullie had en trots op de groei die ik zag.

Twee jaar later staan we daar dan, bij een podium in Haarlem, eerst niet eens zeker of het door kon gaan. Muziek vult de zaal, mensen genieten. Eén keer merk ik een foutje op, perfectie door imperfectie, het valt niet op en bier vloeit. Dan, het laatste nummer. Mensen gaan nog één keer los, Floor lacht opgelucht. Het is een mooie avond. Na het optreden sta ik nog even te kletsen met iemand die ik in de eerste instantie via Instagram heb leren kennen. 

‘Laat het weten als je wilt komen en als het niet lukt ook prima, want je hebt af en toe ook ergens last van toch?’ 

Een korte uitleg van mijn kant volgt, Judy knikt, luistert en concludeert dan: ‘Je hebt de juiste mensen om je heen.’  

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *