De favorieten van Lost

by

Het Lief Dagboek bestaat 3 jaar en om dat te vieren blikken we terug op al het moois wat we gedaan hebben. Iedere schrijver heeft voor de gelegenheid 2 favoriete columns gekozen, een van de schrijver zelf en een van een andere schrijver. De favorieten van Lost: ‘Met alle liefde’ en ‘De foto op de Dam’ door Mercedes Coco en ‘De vloek van december’ door Bowi Tossijn.


Met alle liefde: ‘Ik kan geen haat dragen omdat houden van jou al zwaar genoeg is’

Ik kan geen haat dragen, omdat houden van jou al zwaar genoeg is.

En niet zwaar genoeg als in: “ik wil niet dat dit stopt”. Meer zwaar genoeg als in boodschappen voor je moeder dragen. Met alle liefde gaan mijn handen voor jou kapot.

In de metro 54 richting werk hoor ik een stel van rond de eind 30 ruziën. Het is serieus, luid en vooral fucking spannend. Deze mensen halen elkaar helemaal door de modder en de hele metro geniet onoplettend, oplettend mee. Als het stel bij Weesperplein is uitgestapt grijnst een oude man tegen me: “Soms win je, soms verlies je”.

Ik hoorde Soortkill laatst praten over liefde. Niet op de corny “jij bent mijn alles, schatjepatatje” way, maar op de oh shit, zo heb ik nog nooit naar dit, vrij onschuldige, onderwerp gekeken. 

We hebben allemaal wel een keer ‘Ik houd van je’ gezegd terwijl we het niet meenden.  We hebben allemaal wel een keer liefde gegeven aan mensen die het eigenlijk helemaal niet verdienden. 

Bri zei me dat hoeveel liefde je ook voor iemand kan hebben, liefde vaak niet genoeg is. Wat betekent het? En nog belangrijker: wie bepaalt wat het betekent?

Ik weet nog m’n eerste keer. De warmste zomerdag van 2012, Vondelpark was het decor. Voor het eerst natte lippen op die van mij en het gevoel van haar armen om mijn nek heen. De wormen die meisjes stom vonden transformeerden in vlinders, die backflips deden in mijn maag. Ik was verkocht.

Alleen om diezelfde avond een MSN berichtje te lezen dat we toch beter vrienden konden zijn. 

Dat je liefde voor me hebt betekent niets. Tegelijk betekent het alles, het is evenveel een vertrekpunt als dat het een bestemming is. Een soort zonegrens. V/d Madeweg-achtig. Waarbij je soms moet wachten op de ander. Moet inleveren. Moet investeren. S/o Frenna.

Liefde is doen. Liefde is geven. Liefde is liefde en niemand kan de ‘is’ voor jou invullen. Dat is het mooie en moeilijke eraan. Ik ben bang en tegelijk blij dat ik het nog niet weet net als hoe ik nog niet weet hoe veel van mijn favoriete series eindigen. En ik wil het ook niet weten. Ik wil blijven liefhebben. Voor altijd. 

<3

Door Lost.


De foto op de Dam: “Ik besefte toen pas hoeveel het voor mijn opa en oma betekende”

De telefoon had ik al in mijn hand toen deze begon te trillen. In het beeldscherm verscheen een naam: oma Rita. Iemand belde met het 06-nummer van mijn oma. Iemand, dacht ik, want mijn oma hadden we al meerdere malen aan een mobiele telefoon proberen te krijgen, maar succes was ver te zoeken.
Zodoende stuurden we altijd foto’s naar mijn neef of nicht, die naast mijn opa Bob en oma Rita in een dorp in het oosten woonden, zodat zij die vervolgens konden laten zien. Mijn moeder had vandaag datzelfde met een foto gedaan.

De naam verdween voor ik kon opnemen uit het scherm. Misschien ging het bellen wel per ongeluk, want toen ik terug belde werd er niet opgenomen. Er was geen reden tot paniek, het telefoontje kwam niet onverwachts.
Ik had mijn moeder een half uur daarvoor aan de telefoon gehad: “Door het dolle heen”, zei ze. Mijn oma was door het dolle heen toen ze de foto zag. Overladen met trots, zei ze, want mijn opa en oma hadden er gisteren nog naar gekeken op de televisie. Of ik ze later die middag of avond wilde bellen want mijn opa was nu niet thuis en juist hem moest ik spreken. Ik beloofde dat.

Mijn telefoon begon opnieuw te trillen en ditmaal nam ik op tijd op: “Oma!” Ik hoorde mijn eigen ongeloof door het enthousiasme heen.
“Mercedes?”
“Ja!”
“Oh kind toch, wat ben ik trots op jullie! Zo ongelooflijk trots!” Ik hoorde en voelde de intense liefde van mijn oma door de telefoon. “We hebben gisteren nog gekeken, je opa en ik. Het was zo indrukwekkend. We zeiden nog tegen elkaar: “Misschien staan Mercedes en Tex daar wel.” En toen kwam je nicht naar ons toe met die foto, die foto!”
Mijn moeder had de foto doorgestuurd die deze ochtend bovenaan de liveblog van NU.nl had gestaan. De foto waarvan ik niet wist dat hij gemaakt was. Het was een foto van mij en mijn vriendin op de Dam, beiden met een masker op en in mijn handen een bord met daarop de tekst Black Lives Matter met aan beide kanten rode hartjes.
“Je opa zal zo trots zijn! Je kan natuurlijk ook kleinkinderen hebben die er heel anders over denken en ook dan had ik van ze gehouden, maar dat is toch anders en dit is zo mooi. Opa is pas na 14.30 thuis denk ik, want hij heeft boterhammen mee naar zijn atelier.” Om die zin moest ik lachen en door mijn lach, moest mijn oma ook lachen: “Maar ik moest je even spreken, dus ben ik gaan kijken hoe die mobiele telefoon ook alweer werkte, daarom ging het niet helemaal goed de eerste keer. Ik kan niet wachten om Bob de foto te laten zien en te vertellen dat jullie er waren!”
We spraken nog even over het vredige verloop van de demonstratie, over hoe trots we op mijn broertje waren die met ons mee was gekomen en ik beloofde later op de dag terug te bellen als mijn opa er zou zijn.

Die middag heb ik meerdere keren moeten lachen als ik terugdacht aan het gesprek met mijn oma, om alle mooie woorden die ze had gezegd, het enthousiasme in haar stem en bovenal dat mijn oma, na jaren in het bezit van een mobiele telefoon te zijn en deze niet te gebruiken, nu die urgentie voelde om uit te zoeken hoe het ding werkte om haar kleinkind op te bellen en haar trots te uiten. Toen ik het mijn moeder die middag vertelde keek zij net zo vol ongeloof als ik nog steeds deed.

Aan het begin van de avond ging ik zitten aan het einde van de bank. Op mijn telefoon zocht ik tussen mijn contacten de ‘o’ van opa en oma op. De telefoon ging daarna over.
“Met Bob.” Mijn opa legde altijd de klemtoon op de ‘o’ in zijn naam als hij de telefoon opnam.
“Hey opie, met Merc!”
“Hey toetie!” zei mijn opa daarna, zoals hij altijd deed.
“Ik had beloofd je nog even te bellen. Heb je de foto gezien?”
“Nee, nog niet!” zei hij, maar hij vertelde dat mijn neef bij hen op de bank zat en dat hij zo ging vragen naar de foto.
“We waren er gisteren, op de Dam. Samen met Selma en Tex. Jullie hebben gekeken, zei oma.”
“Ik hoorde het.” zei hij. Mijn opa begon voorzichtig te lachen, hoorde ik door de telefoon. Het was de lach die boekdelen sprak. Mijn opa lachte op die manier als hij geen woorden had.

Toen ik op de Dam stond met een mondkapje om en een bord in mijn armen, met links mijn vriendin en rechts mijn broertje, heb ik meerdere keren aan mijn opa gedacht. Ik dacht aan bekenden, onbekenden, mensen die om me heen stonden, goede vrienden en mijn opa. Aan een pijn die ik nooit zou kunnen voelen, maar zij dagelijks.
Toen ik mijn oma die middag aan de telefoon had, besefte ik pas hoeveel het voor hen betekende. Toen mijn oma met haar mobiele telefoon, de mijne belde om haar kleinkind te vertellen hoe trots ze was. Toen ze zei dat ze niet kon wachten tot mijn opa aan het einde van de middag thuis was om te vertellen dat we daar hadden gestaan.

Nu hoorde ik mijn opa lachen en ik lachte ook. Beiden konden we niets zeggen, dus we lachten met liefde en trots. Er volgde een korte stilte, even geen gelach. Mijn opa begon plots met praten, een paar woorden die ik nooit meer zal vergeten. Toen hij die woorden uitsprak, mijn opa. Toen wist ik hoeveel het voor hem betekende dat wij daar hadden gestaan: “Heb je dan een foto van mij bij je?”
“Altijd, opa.”

Mijn opa en ik, circa 1993.

Mijn opa en ik, circa 1993.

Door Mercedes Coco.


De vloek van december: “Ik wil gewoon gebeft worden terwijl ik The Grinch kijk met een glas champagne”

Als de blaadjes van de boom vallen valt Bowi ook van de boom. Maar gelukkig kom ik er elk jaar weer achter dat ik absoluut niet de enige ben. De maand december doet altijd gekke dingen met mensen, hele gekke dingen zelfs. Het is natuurlijk ook niet zo vreemd want zo’n beetje alle confronterende, verplichte en idyllische dagen komen samen in deze maand.

De Black Friday dagen, Sinterklaas, Kerst, mijn verjaardag, Oud & Nieuw. Allemaal nationale belangrijke feestdagen. Alsof je oma maar één keer in het jaar de kans krijgt om een taart te bakken en daarom maar elk soort taart in één recept probeert te mieteren. Als je, je dit nou even visueel voorstelt dan begrijp je wat voor een stress dat nou eigenlijk allemaal wel niet oplevert. Het lijkt wel dat op het moment dat leuke dingen een verplichting worden ze opeens 360 graden Celsius draaien. (Haha snap je, oke flauw).

Om te beginnen met Black Friday, een soort poort naar de hel waarin mensen treden voordat ze december instappen. Ik kan denk ik niet goed genoeg in woorden uitdrukken, hoe trots ik op mijzelf ben. Dat ik niet één van die mensen ben die een oma voor haar bek slaat omdat de broodroosters opeens in de aanbieding zijn op vrijdagavond. Geloof me ik ben dol op apenkooi, maar niet in winkels met grote mensen die helemaal strak staan van de kortings-coke.

Al gauw volgen de feestdagen waarbij het de bedoeling is dat we vol liefde en ontiegelijk veel vreugde het einde van het jaar gaan naderen. Dat we de eerlijk-om-gevochten-cadeautjes gaan uitdelen en we onszelf het allermooist presenteren. Even aan jezelf bewijzen dat niet alleen die kalkoen op tafel het enige sappige stukje vlees is in de kamer.

De één heeft een nog mooiere insta-post dan de andere met daarin het bericht over hoe veel zin ze wel niet in de feestdagen hebben.  Maar ondertussen vliegen de ‘hoe overleef ik de feestdagen’ artikelen en ‘hoe word ik niet dik tijdens de feestdagen’ tips, je om de oren. En heel eerlijk het werkt allemaal voor geen meter joh. Ook ik zit uiteindelijk gewoon weer aan die eettafel te denken: ‘Ik wil gewoon gebeft worden terwijl ik The Grinch kijk met een glas champagne’.

En weet je wat… dat is dan ook precies wat er gaat gebeuren dit jaar! Ik ga er dan godverdomme alles van nemen ook. Elke zogenaamde verplichting wordt een vrijwillige keuze. Het wordt mijn vrijwillige keuze om iedereen om mij heen heerlijk te zien stressen, zodat ik lekker met de voetjes op tafel kan toekijken. Moeders die iedereen per sé willen vermaken, oma’s met ingrediënten achter de oren, opa’s die in de hoek zich overal mee bemoeien, maar niet de handen uit de mouwen steken en ooms die de oren van je kop af lullen. Ja ik ben er klaar voor. Ik ben klaar voor de show en ga heerlijk vanuit mijn luie stoel toekijken naar deze tragische komedie.

En als al mijn vrijwilligheid dan voorbij is zet ik The Grinch op, schenk ik een glas champagne in en kijk ik mijn vriend even heel lief aan voor het ultieme kerstgevoel.

Fijne feestdagen mensen en neem het ervan!

Door Bowi Tossijn.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *