De favorieten van Judith Oosterwijk

by

Het Lief Dagboek bestaat 3 jaar en om dat te vieren blikken we terug op al het moois wat we gedaan hebben. Iedere schrijver heeft voor de gelegenheid 2 favoriete columns gekozen, een van de schrijver zelf en een van een andere schrijver. De favorieten van Judith Oosterwijk: ‘Held’ en ‘Het vrouwonterende foldertje’ door Bowi Tossijn.


Held: “Met zijn stropdas veegt hij het bloed van mijn gezicht”

Je hebt van die herinneringen die in een heel warm laatje in je hoofd opgeborgen zitten. Als je dat laatje dan eens opentrekt kom je in een soort roes van rozige herinneringen.

Mijn favoriete kleur is geel. Ik weet niet of dit door deze herinnering komt, of dat ik zo geprogrammeerd ben, maar het is zo. Enfin, ik trek het laatje open. De zon schijnt, mijn vader brengt me gauw naar school voor hij naar zijn werk gaat. Hij heeft een prachtig eikenhouten koffertje bij zich, zo één met een cijferslot erop. Het is lente, dus hij heeft zijn zomerpak aan, het is lichtgeel en hij heeft een bijpassend kleurende stropdas om. Hij houdt mijn hand vast, we kijken samen van links, naar rechts, terug naar links en steken over. Ik laat mijn vaders hand los en begin te huppelen. – Ik was vier en had echt gênant laat leren huppelen, dus dit deed ik nu continu om het gemis te compenseren. – Ik kijk om, mijn vaders jasje waait een beetje open, zijn stropdas wappert de zwaartekracht trotserend omhoog. Boven zijn hoofd uit schijnt de zon, als een soort kroon. Ik blijf huppelen en kom uit op het smalle pad dat tot de deur van de school leidt. Hier liggen willekeurig uitgestrooide grote betonnen stenen, afgewisseld met stroken zand. Ik spring van steen op steen, tot vlak voor het einde van het pad, waar mijn sandaal blijft haken. Ik val recht voorover, met mijn gezicht op de rand van de laatste steen op het rijtje. Het bloed gutst uit me van alle kanten. Echt, alsof ik leegloop. Ik voel nu nog het kloppende, stekende gevoel wat zich vanuit mijn bovenlip langzaam door mijn hele lijf verspreidt. De tegel waarop mijn hoofd ligt is binnen een paar seconden volledig rood gekleurd. Een stel moeders om mij heen beginnen te gillen. Ik raak in paniek, het ziet er allemaal ernstig uit, misschien bloed ik wel leeg? Misschien liggen mijn tanden er wel uit, of heb ik straks een scheve neus? Mijn hart klopt steeds sneller. Dan hoor ik een regelmatig – snelle, maar stevige – dreun. Ik voel twee vertrouwde handen onder mijn oksels. Papa. Hij trekt me tegen zich aan, nu pas voel ik hoeveel pijn het eigenlijk doet, ik moet huilen. Met zijn lichtgele, glimmende stropdas veegt hij het bloed van mijn gezicht. De eerder bezorgde moeders kijken vol opluchting toe: wat een held.

17 jaar later wandel ik een klein rondje door het UMC. Ik heb mijn moeder aan de telefoon, we hebben het over haar moeder. Een rots van een vrouw. Niet fysiek, het was een kleine, tengere vrouw, maar een sterke vrouw. Niet kapot te krijgen – leek het -. Mijn moeder praat sneller dan normaal, haar ademhaling zit hoog in haar borst, ze hoeft het niet uit te spreken.

De grap is dat ik niet in het UMC ben voor oma. Mijn vader, die ligt in het ziekenhuis, al een maand of drie. Mijn stevige, sterke papa veranderde in korte tijd in een wat slappere, fragiele pap. Hij viel ontzettend af, hoewel hij de zusters omkocht om te mogen fietsen op een home-trainer op de afdeling is zijn spiermassa afgenomen. In mijn hoofd zie ik mijn held nog lopen, met zijn eikenhouten koffertje in zijn hand. Maar als ik mijn ogen opendoe, zie ik een uitgeputte, kwetsbare man met een infuuspaal aan zijn hand. Toch sleept hij zichzelf steeds weer uit bed om met mij in de door tl verlichte ‘huiskamer’ te zitten. We schateren tot de zuster roept dat we stil moeten zijn. Ik fluister of hij nog een beker slappe koffie wil. We zijn nog lang niet uitgepraat.

Mijn moeder snikt aan de telefoon. Mijn vader niest aan het eind van de gang – auw -, mompelt hij. Ik loop de hoek om, hij bloedt. Het gutst uit zijn buik, echt, alsof hij leegloopt. Binnen een paar seconden is zijn pyjama volledig roodgekleurd. Ik raak in paniek, het ziet er allemaal ernstig uit, misschien bloedt hij wel leeg? Misschien liggen al zijn hechtingen eruit, of is zijn borstkas opengespleten? Mijn hart klopt steeds sneller, maar instinctief steek ik mijn handen onder zijn oksels en til hem uit zijn stoel. Ik roep een verpleger en trek mijn vader tegen me aan. Ze hechten zijn wond, ik neem zijn bebloede kleren mee en stop die thuis in de was. Mijn zus belt me later op de avond. “Juud”, zegt ze: “Nu ben jij papa’s held”.


Het vrouwonterende foldertje: “Pak hem op en veeg je kut er mee af.”

Lieve dames en heren en alles daar tussenin en te buiten,

Ik heb de eer gekregen om mijn allereerste artikel te mogen schrijven voor Het Lief Dagboek en laat dat nou net in de periode van de ‘Week van het Leven’ zijn, perfect. Mochten deze zogenaamde pro-leven aanhangers dit lezen dan moeten ze maar even die zwarte kous over hun oren trekken. Jullie foldertje op de mat, ik artikeltje op internet.

Laat mij beginnen met een kleine uitleg; Deze week zullen alle huishoudens in Nederland een informatieve en totaal niet vrouwonterende propaganda folder ontvangen met daarin een uitleg waarom abortus moet worden afgeschaft in Nederland. Dit vanuit het platform ‘Zorg voor Leven’ in samenwerking met de SGP en ChristenUnie. Super sympathiek van ze, bedoel ze hadden het ook niet hoeven doen (maar echt niet). Maar ze stonden erop en hebben daarbij dus ook de week van het leven uitgeroepen.

Even recht voor zijn raap; zij vinden namelijk dat abortus verboden moet worden want het is moord, plus een schending van het leven van god. Het volgende argument wordt er namelijk genoemd:

‘We willen laten zien dat abortus geen echte oplossing is. Er zijn zoveel andere, goede manieren waarop een ongewenst zwangere vrouw geholpen kan worden! Met een abortus help je een vrouw niet op de lange termijn en wordt het leven van een kind afgebroken.’

Erg lief verwoord allemaal, maar helaas is het allemaal niet zo lief bedoeld, want lieve dames van me, we moeten waken. We moeten waken voor mannen als Kees van der Staaij. Mannen aan de macht die gaan beslissen over het lichaam van een vrouw. Hij vindt namelijk dat deze folder een vorm is van vrijheid van meningsuiting. Ik vind het eerder gewoon een dickmove. Want waar is de vrijheid van meningsuiting van de vrouwen in de abortuskliniek? Misschien in plaats van vrouwen bij de ingang lastig te vallen, loop je gewoon naar ze toe en vraag je het zelf aan ze. Of nog beter, je laat ze met rust. Want het laatste wat een vrouw nodig heeft op zo’n moment is jouw bekrompen visie en bemoeienissen. Maar nee, in plaats daarvan duw je lekker een ongewenst foldertje door de brievenbus om even je mening door de strot te drukken.

Helaas is Kees van der Staaij niet de enige man met kromme argumenten, neem maar eens een voorbeeld aan de anti-abortus wet die is doorgevoerd in Amerika. Hier een paar leuke argumenten van zeer ‘hooggeleerde’ mensen waarom verkrachting en incest niet genoeg redenen zijn om een abortus te plegen. Even voor de goede orde, ik verzin dit niet (helaas).

Zo zei Todd Akin, een republikeinse senator, dat verkrachting nog geen een reden was voor abortus, want vrouwen hebben een afweer mechanisme om na een verkrachting een ongewilde zwangerschap zelf af te breken, dit noemt hij dan ook een legitimate rape… Wat een genie.

Daarnaast is het volgens Clyde Chambliss erg van belang dat zwangere vrouwen hun zwangerschap beëindigen voordat ze weten dat ze zwanger zijn in belang van het kind. Geloof ik me heb deze zin ook even drie keer opnieuw gelezen, maar, ja hij meent echt.

Maar we hebben er nog één en deze beste man heet Barry Hovis. Barry claimt namelijk dat de meeste verkrachtingen toch consensual zijn. Banale Barry wil hiermee zeggen dat een verkrachting eigenlijk altijd een wederzijdse instemming heeft. Want als de vrouw het echt niet had gewild dan was het niet gebeurd. Net zoals vrouwen speciale dijbeenspieren hebben om een verkrachting te voorkomen en de paus natuurlijk nog nooit aan kindjes heeft gezeten. Bij deze Banale Barry.

Helaas moet ik met veel pijn in mijn hart zeggen dat het niet alleen de mannen zijn die met dit soort nonsens aankomen zetten. Tila Hubrecht zegt namelijk het volgende: “Wanneer god leven schenkt doet hij dat met een reden, zonder enige uitzondering.” Zij pleit er dan ook voor dat een abortus pijn hoort te doen en je als vrouw gedwongen moet worden om de zwangerschap uit te zitten, want god heeft het zo gewild.

Dit zijn natuurlijk allemaal ontzettend heftige woorden die deze mensen uitkramen, maar ik vind het vooral beangstigend dat ze hun geloof boven de natuurwetten stellen en gewoon even eigen natuurwetten verzinnen, die als absolute waarheden worden aangenomen. Misschien vind ik het nog wel het ergste dat ze allemaal doen alsof je blij moet zijn met je ongewenste zwangerschap. Alsof jij je vereerd zou moeten voelen dat je bent verkracht en je maar moet boeten als je een slippertje maakt. Begrijp me niet verkeerd ik heb op zich niets tegen het geloof, zolang het maar los staat van de wet voor de veiligheid van de burger. Scheiding van kerk en staat, remember? Met dit soort statements en folders lijkt het alsof ze langzaam terug willen naar de tijd waarin de kerk en staat één waren.

Ik ben ontzettend dankbaar en blij dat ik niet in de tijd leef waarin vrouwen en jonge meiden met een ongewenste zwangerschap werden opgesloten in kloosters. Hier moesten ze verblijven tot de bevalling en werd direct het kind ontnomen. Om vervolgens weer naar huis te worden gestuurd na 9 maanden en te doen alsof ze nooit weg zijn geweest. Dit is namelijk mijn oma overkomen en geloof me, dat is niet heel bevorderlijk voor een meisje van 16. Nu 58 jaar later kan ik je met zekerheid zeggen dat het absoluut niet één van haar favoriete herinneringen is in haar leven. Maar is dit dan wel de beste optie die jullie te bieden hebben, Zorg voor Leven?

In de Week van het Leven staan we dus eigenlijk met zijn allen stil bij getraumatiseerde vrouwen die nog even een trap na krijgen door mensen vanuit het geloof. Is dit een goede samenvatting? Misschien kom ik ook wat heftig over, maar hey, je kan het me niet kwalijk nemen. Generaties vrouwen voor mij hebben zo ontzettend hun best gedaan om te staan waar we nu eindelijk staan.

Al met al wat ik probeer te zeggen, lieve dames van me. Een foutje, verkrachting, incest, een onstabiele relatie, welke vorm van ongewenste zwangerschap het ook is. We zijn en we blijven baas in eigen buik. Laat je alsjeblieft niet een schuldgevoel aanpraten door één of ander propagandafoldertje en laat het ook niet je keuze beïnvloeden mocht je in de vervelende situatie zitten nu.

Dus komt het felbegeerde foldertje dan deze week bij je op de mat. Pak hem op, ga naar het toilet, veeg je kut ermee af en zet daarna lekker een kopje thee voor jezelf. Die heb je verdiend.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *