De favorieten van Bowi Tossijn

by

Het Lief Dagboek bestaat 3 jaar en om dat te vieren blikken we terug op al het moois wat we gedaan hebben. Iedere schrijver heeft voor de gelegenheid 2 favoriete columns gekozen, een van de schrijver zelf en een van een andere schrijver. De favorieten van Bowi Tossijn: ‘Het vrouwonterende foldertje’ en ‘Amsterdamse Liefde’ door Lost. 


Het vrouwonterende foldertje: “Pak hem op en veeg je kut er mee af.”

Lieve dames en heren en alles daar tussenin en te buiten,

Ik heb de eer gekregen om mijn allereerste artikel te mogen schrijven voor Het Lief Dagboek en laat dat nou net in de periode van de ‘Week van het Leven’ zijn, perfect. Mochten deze zogenaamde pro-leven aanhangers dit lezen dan moeten ze maar even die zwarte kous over hun oren trekken. Jullie foldertje op de mat, ik artikeltje op internet.

Laat mij beginnen met een kleine uitleg; Deze week zullen alle huishoudens in Nederland een informatieve en totaal niet vrouwonterende propaganda folder ontvangen met daarin een uitleg waarom abortus moet worden afgeschaft in Nederland. Dit vanuit het platform ‘Zorg voor Leven’ in samenwerking met de SGP en ChristenUnie. Super sympathiek van ze, bedoel ze hadden het ook niet hoeven doen (maar echt niet). Maar ze stonden erop en hebben daarbij dus ook de week van het leven uitgeroepen.

Even recht voor zijn raap; zij vinden namelijk dat abortus verboden moet worden want het is moord, plus een schending van het leven van god. Het volgende argument wordt er namelijk genoemd:

“We willen laten zien dat abortus geen echte oplossing is. Er zijn zoveel andere, goede manieren waarop een ongewenst zwangere vrouw geholpen kan worden! Met een abortus help je een vrouw niet op de lange termijn en wordt het leven van een kind afgebroken.”

Erg lief verwoord allemaal, maar helaas is het allemaal niet zo lief bedoeld, want lieve dames van me, we moeten waken. We moeten waken voor mannen als Kees van der Staaij. Mannen aan de macht die gaan beslissen over het lichaam van een vrouw. Hij vindt namelijk dat deze folder een vorm is van vrijheid van meningsuiting. Ik vind het eerder gewoon een dickmove. Want waar is de vrijheid van meningsuiting van de vrouwen in de abortuskliniek? Misschien in plaats van vrouwen bij de ingang lastig te vallen, loop je gewoon naar ze toe en vraag je het zelf aan ze. Of nog beter, je laat ze met rust. Want het laatste wat een vrouw nodig heeft op zo’n moment is jouw bekrompen visie en bemoeienissen. Maar nee, in plaats daarvan duw je lekker een ongewenst foldertje door de brievenbus om even je mening door de strot te drukken.

Helaas is Kees van der Staaij niet de enige man met kromme argumenten, neem maar eens een voorbeeld aan de anti-abortus wet die is doorgevoerd in Amerika. Hier een paar leuke argumenten van zeer ‘hooggeleerde’ mensen waarom verkrachting en incest niet genoeg redenen zijn om een abortus te plegen. Even voor de goede orde, ik verzin dit niet (helaas).

Zo zei Todd Akin, een republikeinse senator, dat verkrachting nog geen een reden was voor abortus, want vrouwen hebben een afweer mechanisme om na een verkrachting een ongewilde zwangerschap zelf af te breken, dit noemt hij dan ook een legitimate rape… Wat een genie.

Daarnaast is het volgens Clyde Chambliss erg van belang dat zwangere vrouwen hun zwangerschap beëindigen voordat ze weten dat ze zwanger zijn in belang van het kind. Geloof ik me heb deze zin ook even drie keer opnieuw gelezen, maar, ja hij meent echt.

Maar we hebben er nog één en deze beste man heet Barry Hovis. Barry claimt namelijk dat de meeste verkrachtingen toch consensual zijn. Banale Barry wil hiermee zeggen dat een verkrachting eigenlijk altijd een wederzijdse instemming heeft. Want als de vrouw het echt niet had gewild dan was het niet gebeurd. Net zoals vrouwen speciale dijbeenspieren hebben om een verkrachting te voorkomen en de paus natuurlijk nog nooit aan kindjes heeft gezeten. Bij deze Banale Barry.

Helaas moet ik met veel pijn in mijn hart zeggen dat het niet alleen de mannen zijn die met dit soort nonsens aankomen zetten. Tila Hubrecht zegt namelijk het volgende: “Wanneer god leven schenkt doet hij dat met een reden, zonder enige uitzondering.” Zij pleit er dan ook voor dat een abortus pijn hoort te doen en je als vrouw gedwongen moet worden om de zwangerschap uit te zitten, want god heeft het zo gewild.

Dit zijn natuurlijk allemaal ontzettend heftige woorden die deze mensen uitkramen, maar ik vind het vooral beangstigend dat ze hun geloof boven de natuurwetten stellen en gewoon even eigen natuurwetten verzinnen, die als absolute waarheden worden aangenomen. Misschien vind ik het nog wel het ergste dat ze allemaal doen alsof je blij moet zijn met je ongewenste zwangerschap. Alsof jij je vereerd zou moeten voelen dat je bent verkracht en je maar moet boeten als je een slippertje maakt. Begrijp me niet verkeerd ik heb op zich niets tegen het geloof, zolang het maar los staat van de wet voor de veiligheid van de burger. Scheiding van kerk en staat, remember? Met dit soort statements en folders lijkt het alsof ze langzaam terug willen naar de tijd waarin de kerk en staat één waren.

Ik ben ontzettend dankbaar en blij dat ik niet in de tijd leef waarin vrouwen en jonge meiden met een ongewenste zwangerschap werden opgesloten in kloosters. Hier moesten ze verblijven tot de bevalling en werd direct het kind ontnomen. Om vervolgens weer naar huis te worden gestuurd na 9 maanden en te doen alsof ze nooit weg zijn geweest. Dit is namelijk mijn oma overkomen en geloof me, dat is niet heel bevorderlijk voor een meisje van 16. Nu 58 jaar later kan ik je met zekerheid zeggen dat het absoluut niet één van haar favoriete herinneringen is in haar leven. Maar is dit dan wel de beste optie die jullie te bieden hebben, Zorg voor Leven?

In de Week van het Leven staan we dus eigenlijk met zijn allen stil bij getraumatiseerde vrouwen die nog even een trap na krijgen door mensen vanuit het geloof. Is dit een goede samenvatting? Misschien kom ik ook wat heftig over, maar hey, je kan het me niet kwalijk nemen. Generaties vrouwen voor mij hebben zo ontzettend hun best gedaan om te staan waar we nu eindelijk staan.

Al met al wat ik probeer te zeggen, lieve dames van me. Een foutje, verkrachting, incest, een onstabiele relatie, welke vorm van ongewenste zwangerschap het ook is. We zijn en we blijven baas in eigen buik. Laat je alsjeblieft niet een schuldgevoel aanpraten door één of ander propagandafoldertje en laat het ook niet je keuze beïnvloeden mocht je in de vervelende situatie zitten nu.

Dus komt het felbegeerde foldertje dan deze week bij je op de mat. Pak hem op, ga naar het toilet, veeg je kut ermee af en zet daarna lekker een kopje thee voor jezelf. Die heb je verdiend.

Door Bowi Tossijn.


Amsterdamse Liefde: “Tongen na het kotsen en stompen na het morsen, wetend we hebben allemaal zorgen.”

Als ik niet in Amsterdam woonde, zou ik er elke vakantie naar toe gaan.

Niet dat saaie slappe, we gaan na Ivo Niehe’s tv show en een lauwe mok kamille thee, rug tegen rug liggen op bed. Ik haat rechte, gepolijste, geordende affectie. Van die half gefermenteerde gesprekken die gaan over wie jij ook lang niet hebt gezien in de hoop dat ik ze ook lang niet heb gezien, zodat we samen lekker kunnen fantaseren over iemands naam waarbij ik zijn of haar gezicht in geen miljoen jaar voor de geest zou kunnen halen.

Beschaafde liefde, fuck dat. Daar is deze column niet voor.

Oerliefde. Schreeuwen in de nachtbus. Tongen na het kotsen en stompen na het morsen, wetend we hebben allemaal zorgen. Maar nu houd iedereen even zijn bek. Onbehouwen, denken komt later wel. Laten we maken, laten we kapot maken, laten we raden, laten we geven, laten we vragen maar vooral: ergens voor staan. Eleganter, arroganter.

Waarom goedkoop als het duur kan, waarom lopen als er ubers bestaan. De stad laat me telkens zien dat alles met te ervoor, zoals te veel, of te laat of tering veel alcohol, met een paar korreltjes zout en een citroentje genomen moet worden. De zon vindt uiteindelijk elk stukje gracht en de hypes waaien over. Alles verandert behalve de herinneringen.

Maar dit stuk is even goed voor gevouwen armen, strak over elkaar heen, zoals alleen een echte binnenstad rat dat alleen kan, betalen voor een festival en dan een beetje eigen recensent spelen. Net zo goed voor de liefde die je voelt als iemand je op een feest voorbij loopt om je de volgende dag een DM te sturen met de volgende woorden: ik zag jou. ik merkte het, lul. Voor elke chick met een abbo bij de cos, abbo voor d’r sos, en de soos. Op zoek, door een safari van complimentjes, oppervlakkige gesprekken en inhoudsloze seks, op zoek naar zichzelf. R.I.P de ludwig, La razza, Billy balster, Backyard, de tram 16, de Sugarfactory en alle andere plekken waar ik veels te jong veels te lang ben blijven hangen.

‘’Ik ben geen schrijver, ik ben een lul’’ zei Faberyayo ooit. Een echte Amsterdammer dacht ik toen. Waarschijnlijk komt hij uit Utrecht en juist op dat moment besef ik me, Amsterdam is een energie, een emotie, een van de sterkste en mooiste. zelfs op vakantie heb ik natte dromen over smalle steegjes gevuld met Aziaten. Over mensen die op m’n drip haten, om een maandje later ook zo aan te komen. De relatie met de stad is te vergelijken met een veel te lang huwelijk waarbij we elkaar uitkotsen maar diep van binnen weten, niemand ons beter gaat behandelen. En dat, dat noem ik Amsterdamse liefde.

<3

Door Lost.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *