De favorieten van Bianca Schrijver

by

Het Lief Dagboek bestaat 3 jaar en om dat te vieren blikken we terug op al het moois wat we gedaan hebben. Iedere schrijver heeft voor de gelegenheid 2 favoriete columns gekozen, een van de schrijver zelf en een van een andere schrijver. De favorieten van Bianca Schrijver: ‘Wat ik mijzelf zou willen geven’ en ‘Verfrissend plonzen in een bad vol zelfmedelijden’ door Jesse Vos.


Wat ik mijzelf zou willen geven: “Dit is een kom-maar-hier”

Dit is een kort lontje dat toch vuur vat
En stevig flikkert in de wind
Het is je hoofd tussen twee palmen
Een kind dat ergens zingt

Het is het lezen van woorden
Waar je lang op hebt gewacht
Het is mijn hoofd op jouw schouder
En dat het dan precies past

Dit is een pak van mijn hart
Een zucht van verlichting
De rots in de branding
Van de zee waarin je verdrinkt

Het is een duwtje in de rug
Een kruik die niet lekt
Het is een poncho in de regen
En troost van een treurige trompet

Dit is een kom-maar-hier
Met armen die pakken tot je
Verstrengelt en verwikkelt
Verzandt, verzadigt, verliest

En verder niets

Dit is een knipoog
Een knijpje
Een knuffel
Voordat je moet

Het is het smelten
En strelen
De geur van net gebakken zoet

Dit zou het slaken moeten zijn
Het smoren tot jij mij sust
Dit is een stilte die daalt
Dit is het stellen van gerust

Door Bianca Schrijver.


Verfrissend plonzen in een bad vol zelfmedelijden: “Van een gezonde dosis zwelgen is nooit iemand slechter geworden”

De afgelopen zomermaanden heb ik avond na avond op terrassen gezeten met vrienden van wie ik zielsveel houd. We hebben gelachen. We hebben gedronken. We hebben getwijfeld en we hebben besloten. En toen hebben we er nog ééntje besteld, omdat we er toch waren. Ik had het voor geen goud willen missen. Nu is het eind september en de herfst valt. Ik vind het fijn. Wanneer de dagen kouder en korter worden, de avonden zich vullen met boeken en thee, en kleren weer aan kunnen zonder te zwemmen in het zweet, kom ik tot rust. Maar de rust komt nooit alleen. De rust komt vaak gearmd met een verlangen naar geborgenheid. Met een drang naar romantiek. Wanneer de avonden zich vullen met boeken en thee ontkom ik er niet aan om soms te denken aan diegenen waar ik die romantiek en geborgenheid ooit bij vond tijdens een herfststorm, al was het maar voor een enkele avond. De herfst maakt me wat melancholisch en ik houd mezelf voor dat dat me wel staat. Ik schreef een gedicht over de vrouwen waarmee ik de herfst heb beleefd. Of misschien gaat het over een toekomstige liefde waarmee ik de herfst nog ga beleven, dat weet ik niet precies.

‘Blues in tinten rood en geel’

De herfst valt en ik mis je
Ik denk aan de avonden die we lezend op de bank doorbrachten en
ik hoor de fluitketel nog gaan
Wil je groen of gember
Welke mok wil je
Ik denk aan hoe intens je mijn verzameling kerst-mokken haatte
Je was zo mooi als je boos was
Je was zo mooi als je naakt was
Ik mis hoe je in niets dan mijn wollen trui uit het slaapkamerraam rookte Hoe je door mijn haren streek en
zei dat alles goed kwam
en ik de kleine lepel mocht zijn als de wereld weer eens te zwaar was
Ik denk aan de keren we op regenachtige dagen door het bos wandelden Aan de paddenstoelen tussen de torenhoge eiken
De bladeren vallen en Parijs schijnt dan heel mooi te zijn
Maar zo ver heeft onze liefde niet willen reiken

Het komt wel goed met me. Wellicht ontmoet ik volgende week per ongeluk de mooiste man of vrouw die ik ooit zal zien. Het zou natuurlijk ook goed kunnen van niet. Er komt vanzelf weer iemand om tegenaan te hangen op de bank. En tot het zover is vullen de herfstavonden zich met thee en boeken, en neem ik af en toe een verfrissende duik in een bad vol zelfmedelijden. Van een gezonde dosis zwelgen is nooit iemand slechter geworden. En ik blijf mezelf voorhouden dat wat lichte melancholie me wel staat.

Door Jesse Vos.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *