Dansen mogen we niet, wielrennen wel: “Jullie soort kijkt vrouwen raar aan als ze hun hoofd kaal scheren, puur omdat ze daar zin in hebben”

by

Het ene moment zit je rustig in bad van jezelf te genieten, het volgende moment hoor je godverdomme dat die Tour de France doorgaat.

Ik ben weer terug van weggeweest en ja, laat ik dan maar gelijk terug komen met mijn ongezouten mening. Ik zat rustig in bad met een glaasje bubbels en zo’n maskertje dat je overal op Instagram voorbij ziet komen. Je weet wel, zo’n raar flubberig-onder-gespoten-lapje-stof wat je over je bek heen trekt. Die zijn blijkbaar goed voor je poriën en al je levensproblemen ofzo.

Maar goed, ik zat te genieten van mijn innerlijke rust, die ik moest vinden in deze coronatijd. Langzaam aan dompelde ik mij steeds meer onder in een warm bad van acceptatie. De acceptatie dat we ons toch echt even anders moeten vermaken in deze barre tijden, maar dit warme bad van acceptatie veranderde al snel in een draaikolk van hete stront en verraad. Het akelige moment dat de nieuwslezer de woorden ‘de Tour de France gaat door’ uitsprak, was mijn acceptatie volledig voorbij.

Ik spring uit mijn hete bad vol verraad, mijn Jason Voorhees masker gleed spontaan van mijn gezicht en mijn bubbels hebben het nooit meer mogen halen naar mijn gouden keeltje. Ik zet de radio harder en geloof mijn oren niet. Niet alleen verpesten jullie altijd alles op de weg, maar nu ook nog mijn rust moment?!

Wielrenploegen zouden zowaar omvallen! Er heerst teveel mediawaarde en er wordt gezegd dat we de wielrenploegen moeten redden. Het zou zelfs van levensbelang zijn. Het is van levensbelang dat ze wielrennen zouden verbieden, maar wat de situatie nog veel erger maakt is dat deze maniakken voorrang krijgen, nu in deze tijd. Meer voorrang dan dat zij zelf ooit hebben verleend in het verkeer. Ondertussen tast het nachtleven maar in het duister, want dit is dus niet van levensbelang. Honderden clubs, duizenden bedrijven en tienduizenden medewerkers zijn overduidelijk niet van levensbelang. Wielrennen mogen we dus wel, dansen niet.

Ja lieve mensen, ik ben een openlijke wielrenner-hater en ik heb zo mijn redenen. Waarschijnlijk raak ik ook geen vrienden kwijt aan dit artikel, want ik ga ook zeker niet met ze om. Mijn absolute droomman zou tegenover mij kunnen zitten, met alle aangetikte boxjes die ik maar zou kunnen wensen. Maar als hij de woorden ‘ik doe aan wielrennen’ laat vallen, geef ik spontaan over.  Je weet wat ze zeggen, liever één wielrenner kwijt dan vijfentwintig mannen in strakke pakjes op je motorkap… denk ik. Voor velen hoef ik het waarschijnlijk niet uit te leggen, maar toch licht ik maar al te graag mijn vastgeroeste haat toe.

Jullie soort kijkt vrouwen raar aan als ze hun hoofd kaal scheren, puur omdat ze daar zin in hebben. Ondertussen scheer je wel zelf je beentjes lekker glad onder dat strakke latex pakkie van je. Dit doen jullie onder het mom van dat je ‘aerodynamischer’ wordt. Nee Willem, je kutkarakter maakt je zo zwaar dat je, je een ongeluk moet trappen om die stomme fiets van je vooruit te branden. Gaan die geschoren beentjes niet bij helpen. Oh, en dat scheermes is waarschijnlijk nog van je vrouw ook, die je niet eens beft omdat je zo fanatiek aan het fietsen bent.

Terwijl jullie je benen scheren om iedereen het leven zuur te maken op de weg, scheer ik mijn benen om eens lekker aerodynamisch te vliegen over de dansvloer. Jij scheld oude omaatjes uit omdat ze niet snel genoeg oversteken, ik geef mensen een complimentje over hun fantastische ‘Fridaynight-outfit’. Jij rijdt expres op de autobaan, omdat je het waanbeeld hebt dat je toch wel sneller gaat dan een auto. Ik sta expres in het midden van de dansvloer met het waanbeeld dat ik een superster ben. Jij gaat als een rare stalker achter een scooter aan en ik lach mijn stalkers in de club toe. Als ik een keuze moest maken over wat er nou wel of niet door moet gaan dan wist ik het wel.

Onder het mom van ‘coronaproof’ kunnen we simpel weg deze hele Tour de France toch niet goed praten? Alle mogelijke, creatieve, samenbrengende horeca en dansgelegenheden vallen om waarbij men hun sociale gezelschap kunnen halen. Terwijl we met zijn allen massaal toekijken hoe met drugs-volgestopte mannen in strakke polyester pakjes, dicht op elkaar aan het fietsen zijn in een code oranje gebied.

Misschien ben je het totaal niet met me eens, misschien vind je deze hele column nergens op slaan. Misschien ben ik gewoon jaloers dat ik niet zo goed kan wielrennen, als ik kan dansen. Voor nu keer ik maar terug in bad met mijn haat voor wielrenners. Met de stiekeme hoop dat we binnenkort met zijn allen weer mogen dansen.

No tags 0 Comments 3

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *