All Posts By Bianca Schrijver

Zonnebrandcrème: “Een veilige haven in de storm en in het oog ervan is het stil.”

by

Soms voel ik me als een pianist op een toetsenbord. De spatiebalk als ritmepedaal. Mijn ogen dicht. Alleen maar voelen wat ik voel en schrijven daarover. Woorden die uit mijn vingers vloeien. Dubbeltempo driftig en dan weer zorgvuldig strijkend, bij iedere letter deint mijn hoofd mee. Naar links, mijn schouders duwen mee. Ik mis je ik mis ...

No tags 0 Comments 0

Misschien zijn stenen wel de moedigste van ons allemaal: “Ooit word ik net zo moedig als hij” 

by

Februari 2018 Het water stroomt aan alle kanten. Rechts van mij klotst de Stille Oceaan tegen de kliffen van de Californische kust. Elke golf bonkt onvermoeibaar tegen de hoge, eeuwenoude stenen aan. Weer een nieuwe golf die het gevecht tegen de rotsen lijkt te verliezen en stilletjes afdruipt. Stroompjes zout water sijpelen langs de kust terug ...

No tags 1 Comment 0

Tongen in het openbaar: “Handen hebben keuzestress en weten niet of ze eerst naar de nek of de billen moeten grijpen.”

by

Zaterdagavond half 8. Ergens achterin het café zijn twee mensen met elkaar aan het tongen. Het is zo’n zoen die langzaam opgebouwd is. Eerst goede gesprekken, lekker eten. Af en toe een hand op een ledemaat, de bovenlichamen steeds dichter naar elkaar toe gebogen. Later wat gefriemel met elkaars vingers en nu dus de tongzoen. ...

No tags 0 Comments 0

Spaghettislierten en stormachtige zomerdagen: “Als ik beter kijk, dan zie ik in de storm geen razernij maar vooruitgang”

by

Ik verslik me in mijn bord pasta. Een sliert van mijn zelfgemaakte spaghetti all’ arrabiata (dat is Italiaans voor ik heb niks in huis want ik heb geen geld en geen tijd dus daarom eet ik pasta met rode saus, drie knoflooktenen en de inhoud van de halve pepermolen) schiet in het verkeerde keelgat, namelijk ...

No tags 0 Comments 0

Laat corona niet het enige zijn waarmee 2020 de geschiedenisboeken in gaat: “Dit is geen race, maar een marathon”

by

Ergens halverwege mei, op een vrij klamme avond zitten we op een bankje midden op de Dam. Groepjes duiven hebben zich verzameld op het lege plein dat er beeldschoon bij ligt in de avondschemer. Ik stel me voor hoe de duiven tegen elkaar klagen dat er weer een dag voorbij is gegaan zonder lekker geplette ...

No tags 0 Comments 0

Deze is voor alle liefdes van mijn leven die ik aan me voorbij heb laten gaan: “Ik wil wegkijken, maar het lukt niet”

by

Javastraat, dinsdagmiddag 14:00 uur. Met de lekkerste falafelwrap van de stad in mijn hand, en een zelfverzekerde tred – eerlijk, het is gewoon een swag – loop ik door de Javastraat in Amsterdam. Mijn koptelefoon pompt D’Angelo via mijn oren mijn brein binnen, en ik voel me voor het eerst in weken sexy. Ik loop ...

No tags 0 Comments 1