Als je maar mij bent: “Ik vond lesbisch een vies woord, ik vond meisjes doodeng”

by

Afgelopen december was het paarse vrijdag. De dag waarop scholieren en studenten hun solidariteit betuigen aan de LHBTQI+-gemeenschap door de kleur paars te dragen.

Een dag die mij graag een boekje doet willen opendoen over mijn eigen seksualiteit. Ik heb zelf altijd veel moeite gehad met wie ik was, of met wie ik wilde zijn. Waar hoorde ik bij? Als kind werd ik veel gepest, omdat ik een typische ‘tomboy’ was: ik droeg vaak stoere (jongens)kleding, ik voetbalde graag en van andere meisjes en hun meisjesdingen moest ik weinig hebben. Ik stond niet stil bij wat dat dan zou kunnen betekenen. Ik wist vrij zeker dat ik een meisje was, maar dan wel een stoer meisje. Ik was gewoon een meisje dat wilde voetballen, maar dat bleek toen nog raar.

De andere kinderen noemden me vaak een ‘she-male’ en na dat lang genoeg aangehoord te hebben ging ik me maar kleden zoals alle andere meisjes. Een beetje saai, een beetje gewoontjes. Ik nam oorbellen net als de andere meisjes, ik ging skinny jeans dragen net als de andere meisjes, en ik begon mijn haar te kammen. Dat laatste had ik bij nader inzien al veel eerder kunnen gaan doen. Ik was (en ben) dus graag een meisje, zoveel was duidelijk. Maar dat beetje saai, dat beetje gewoontjes, dat beetje op alle andere meisjes proberen te lijken dat was natuurlijk niet van lange duur. 

Eerst verfde ik mijn haar in alle kleuren van de regenboog, uiteindelijk ging het haar er ook een paar keer bijna helemaal af. Ik herinner me nog het (vrij pijnlijk) specifieke moment waarop ik in een vlaag van puberale verstandsverbijstering zelf de schaar in mijn haar zette en wekenlang met een scheef kapsel rondliep. Een voor mij belangrijker vraagstuk was echter pijnlijker. Ik dacht van jongs af aan al te weten dat ik jongens én meisjes leuk vond. Maar na het ‘she-male’ fiasco stond daar ineens het ‘vieze lesbo’-circus te wachten. Beter bekend als de ‘maar hoezo ben jij niet lesbisch?’-fase. 

En omdat ik daar in mijn prille pubertijd helemaal niks mee kon, werd ik the straightest person aliveEn ik bedoel ik accepteerde iedereen in mijn omgeving die van het verneukeratieve heteronormatieve afweek. Ik kon alleen mezelf niet accepteren en ik gedroeg me extreem homofoob naar mezelf. Jarenlang hield ik mezelf voor dat ik hetero was. Ik was extreem heteroseksueel. En ik moest dat ook constant aan anderen bewijzen. IK WAS EXTREEM HETEROSEKSUEEL. Zo. 

Ik vond lesbisch een vies woord, ik vond meisjes doodeng en ik zat midden in mijn puberteit en ik wilde gewoon heel graag dat mensen zouden stoppen met mij  lesbisch te noemen. Konden ze niet zien hoe extreem heteroseksueel ik nou eenmaal was? Jezus. Belachelijk eigenlijk wat je jezelf zoal kunt voorhouden. Dit duurde best lang tot er een moment kwam waarop ik tegen iemand zei: “Ik geloof niet dat iemand ooit echt 100% heteroseksueel kan zijn.” Waarop de persoon in kwestie antwoordde: “Alleen mensen die zelf niet 100% heteroseksueel zijn, geloven dat.”

Ik was met stomheid geslagen. Diep van binnen wist ik dit over mezelf natuurlijk al lang, maar ik had de gedachte nooit toegelaten. Vanaf dat moment brokkelde de extreem heteroseksuele muur stukje bij beetje af en begon ik mezelf te accepteren. Dit moment is nu zo’n twee jaar geleden, en in die tijd heb ik veel ontdekt. Ik weet nog goed dat ik op een bepaald moment verliefd was op een meisje en een jongen tegelijkertijd. En dat ik – hoe kan het ook anders – tot de conclusie kwam dat het precies hetzelfde voelde. 

Ik weet nog hoe bevrijdend het voelde toen ik voorzichtig in conversaties liet vallen dat ik graag een meisje wilde daten. En ik weet nog hoe het voelde toen datzelfde meisje niks meer van zich liet horen, voordat de eerste date überhaupt had plaatsgevonden. Zo werd ik steeds meer mezelf. Ik durfde vragen te stellen over mezelf. Hoe omschrijf je jezelf? Ben ik bi? Of ben ik queer? Ik weet het als ik heel eerlijk ben nog steeds niet zo goed, en dat geeft gelukkig niks. 

Ik vind meisjes ook nog steeds een beetje eng, maar volgens mij zit ik op de goede weg. En daarom is Paarse Vrijdag zo van belang. Zodat hopelijk steeds minder jongeren zich zo hoeven te voelen zoals ik al die jaren deed. Zodat iedereen gewoon steeds meer kan zijn wie hij wil zijn. Op dat we hopelijk iedereen in hun waarde laten. 

 

// als je maar jij bent
  fluister ik zacht
als je maar jij bent
als je maar blij bent
als je maar lacht

 de rest is oninteressant //

 

No tags 1 Comment 0
1 Response
  • Tim Meuldijk
    February 9, 2021

    Mooi zo!

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *