Als ik de baas van de wereld was: “Wellicht een kleine onbewuste uiting van rebellie tegen deze collectieve krankzinnigheid”

by

En denk aan punten en hoofdletters he?” schreeuw ik naar Sem terwijl ik mijn jas aantrek en de voordeur achter me dichtgooi.

Buiten zet ik mijn capuchon op tegen de regen en haal ik vergeefs een paar keer diep adem in de hoop het drukkende gevoel op mijn borst iets te verminderen. De donkere wolken boven mij matchen in ieder geval goed bij mijn stemming vandaag.
Langzaam start ik mijn dagelijkse wandeling richting de supermarkt terwijl ik Sem thuis heb achtergelaten met een schrijfopdracht. Dat hij geen zin had om voor de zoveelste keer sierlijke letters in een inspiratieloos schriftje over te schrijven begreep ik, dus ik vroeg hem dan een eigen tekstje te schrijven: “Schrijf maar over als jij de baas van de wereld zou zijn.. dan kun je je fantasie geheel de vrije loop laten!” zei ik met gemaakt enthousiasme in de hoop zijn weerstand tot schrijven te verminderen.

De baas van de wereld.. Zuchtend steek ik de straat over en bedenk dat ik me nog nooit eerder zo alles behalve de baas van mijn wereld heb gevoeld. Ik ben de baas niet die bepaalt dat ik nu niet werken kan maar in plaats daarvan iedere dag thuis les moet geven aan mijn kind en dat ik mijn vrienden nauwelijks zie of überhaupt het huis niet meer mag verlaten wanneer ik dat wil.
Ik ben de baas niet die bepaalt dat op het bushokje waar ik op dat moment langsloop nog schaamteloos reclame wordt gemaakt voor een fastfoodketen, alsof deze niet precies bijdraagt aan het huidige probleem. Ik ben de baas ook niet die bepaalt dat de boekhandel die ik passeer gesloten is omdat boeken niet essentieel genoeg schijnen te zijn en ik ben al zeker de baas niet die bepaalt dat de alcohol in de slijterij daarnaast dat dan weer wel is.

Eenmaal bij de supermarkt aangekomen pak ik mijn mondkapje uit mijn jaszak en zet ‘m op. Nauwelijks ben ik de broodafdeling gepasseerd of ik voel een nies opkomen, zoals tegenwoordig iedere keer zodra ik onder de mensen ben. Wellicht een kleine onbewuste uiting van rebellie tegen deze collectieve krankzinnigheid. Na mijn aanwezigheid met een goeie niesbeurt te hebben aangekondigd, kijk ik uitgebreid de winkel rond. Ondanks dat de supermarkt gevuld is met mensen, blijkt van onderlinge interactie weinig sprake. Ik vraag me af hoeveel mensen die ik passeer aan mijn ogen kunnen zien hoe groot mijn honger is naar contact – in plaats van naar al het eten om ons heen.

Wanneer mijn blik die van een oud dametje vangt, glimlach ik en hoop dat deze ondanks mijn bedekte mond, toch zichtbaar zal zijn. Ze schuifelt ongestoord langs me heen met een energie die doet vermoeden dat ze, ondanks haar leeftijd en wat de maatschappij daarvan maakt, toch een stuk minder kwetsbaar is dan ik op dat moment.

Tot slot sta ik oog in oog met de caissière die mijn boodschappen afrekent. Ik staar naar haar gigantische nepwimpers die een klein zuchtje wind in mijn gezicht blazen iedere keer dat ze knippert. En nadat ik in gedachten de supermarkt daarom prijs om diens efficiënte poging tot ventilatie, begin ik aan mijn weg terug naar huis.

Al sjokkend bereid ik mij mentaal voor op de situatie die ik thuis denk aan te treffen. Hoogstwaarschijnlijk tref ik hem nog altijd mokkend achter zijn lege schrijfschriftje aan. Hem terechtwijzen door te zeggen dat ontevreden zijn geen zin heeft omdat het niets aan de situatie verandert, zou verdomde hypocriet van me zijn in dit geval. Een 9-jarig jongetje mokkend tegenover zijn moeder en de moeder op haar beurt tegenover de overheid. Kortom: de externe bepalende factor die ik momenteel in mijn eigen leven zo vervloek, ben ik tegelijkertijd in zijn leven zelf.

Beiden voelen we ons slachtoffer zolang we dat slachtofferschap tot onze focus maken. Maar wat als we de focus verleggen en stoppen met denken dat iemand anders het allemaal bepaalt? Want is het niet zo dat, ondanks legio aan externe factoren waardoor er als het ware regels en restricties op ons worden gelegd, we zelf kunnen kiezen of we daaronder lijden of juist niet? Zolang we waarde blijven hechten aan onze persoonlijke voor- en afkeur, zal dat lijden plaatsvinden, maar als we dat nou loslaten en zelf kiezen iets te ondergaan, dan wordt iedere stap ons ineens niet meer opgelegd, maar een vrijwillige..

Mijn gedachten worden abrupt onderbroken zodra ik zie dat Sem niet meer thuis aan tafel zit, maar met een bal onder zijn arm het huis uit loopt. “Ah daar ben je! Is het oké als ik buiten ga spelen nu? Ik heb mijn schrijfwerk af”, roept hij. En nog voor ik werkelijk antwoord kan geven rent hij tevreden het pleintje op.

Op tafel tref ik zijn schriftje aan en bij het lezen van zijn woorden voel ik een diepe ontroering.

Die lieve Sem.. Baas over meer dan zijn eigen wereld is hij niet. Hoe dan ook: deze kleine baas heeft het leven wel begrepen.

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *