Alles wat ons mens maakt: “Hij ruikt naar goedkope bodylotion en onzekerheid”

by

Op 16 juni 2021 schreef ik het volgende over de liefde: 

[12:40, 16/06/2021]  Als je wil blijven dan mag dat maar als niet is het ook goed

[12:40, 16/06/2021] Er was nog iets wat ik wilde schrijven over liefde, iets heel geruststellends, maar ik weet het niet meer…

[12:47, 16/06/2021]  Oh!

[12:47, 16/06/2021]  Er wordt van mij gehouden

Levenslessen die wel of niet kunnen helpen

  1. Laat een vreemde je vasthouden tot je je beter voelt 
  1. Tel de dagen totdat je ze nooit meer hoeft te zien 
  1. Hou je adem in als je langs loopt (hij ruikt naar bodylotion en onzekerheid) 
  1. Je moet geen witte druiven kopen als je ze nooit opeet 
  1. Neem altijd zakdoeken mee naar een begrafenis, ook als je zelf niet huilt. 
  1. Ga ver weg, en kom dan terug. Of, kom niet meer terug, als dat je beter schikt. 
  1. Over de dood hoef je niets zinnigs te zeggen, over het leven, eigenlijk ook niet
  1. Vergeet niet te kijken naar de dingen die je wel hebt, ook als je je zin niet krijgt 
  1. Laat een andere vreemde (of meerdere vreemden) je vasthouden als wat bij 1) genoemd is niet volstaat
  1. Pas alleen op huisdieren van vrienden als je zeker weet dat het je vrienden zijn
  1. Alles gaat voorbij, dat is ook een soort van houvast.
  1. Probeer te leven met de consequenties van je keuzes (maar daar mag je best een tijdje over doen)
  1. Alles werkt beter in oneven getallen

 

ALLES GAAT VOORBIJ schreeuw ik tegen hem, dat is toch ook een soort houvast?

Hij ruikt naar goedkope bodylotion en onzekerheid en hij wil me alleen maar vasthouden en ik wilde zo graag meer zijn dan het collateral damage van zijn onvermogen, maar ik barst uit je verleden, er zitten barsten in ons verleden en we passen er niet meer terug in.  

Ik wilde meer dan alleen een indruk achterlaten, alsof het dan misschien tastbaar zou zijn.

Ik was ooit zo gefocust op alles wat ik niet had, wat ik niet kon krijgen, dat ik vergat te kijken naar de dingen die er wel waren. Als een klein kind dat haar zin niet kreeg schopte ik tegen alle muren van de woonkamer (als ik zeker wist dat de buren niet thuis waren). Ik kocht een boel goedkoop servies en gooide het op de vloer. Met de scherven probeerde ik een logisch geheel te maken maar het lukte me niet. Uit frustratie moest ik steeds nieuw servies blijven kopen, het werd een duur grapje. Het leven bleef een onsamenhangend geheel. 

Een andere herinnering: Het is weekend, ik lig op de keukenvloer in het lege appartement van vrienden, omdat ik beloofd heb om de katten eten te geven en terwijl ik een sigaret opsteek vraag ik me af wat ik hier eigenlijk doe, de rook kringelt langzaam omhoog naar het plafond. Hoe lang kan je verliefdheid verbergen vraag ik en wat moet je er eigenlijk mee? Het plafond geeft geen antwoord.

(De vrienden bellen na dat weekend nooit meer.)

Ik draag een losse zomerjurk die nonchalance uitstraalt en daarmee het effect verpest, en als ik haar bij de tramhalte zie staan is het net alsof ze gekrompen is, alsof het verdriet haar bij de enkels heeft afgesneden, en haar kleiner heeft gemaakt. 

Ik kan nu niks meer voor haar doen, niks meer voor haar betekenen, alle woorden die ooit iets zeiden lijken nu te willen zwijgen. Laat een vreemde je vasthouden tot je je beter voelt, wil ik tegen haar zeggen. Laat agressief veel vreemden je vasthouden tot je je beter voelt. 

Rouwen gaat niet over je beter voelen, zal ze dan zeggen, omdat ze zo agressief rouwt dat ze bijna uit haar eigen huid barst en dat er niemand is die sterk genoeg is om dat zooitje bij elkaar te houden. Het verdriet komt uit haar poriën, ze ruikt naar stress en sigaretten en toch wil ik haar nooit meer laten gaan. 

Het is jouw begrafenis, zei hij. (En zo was het ook)

Bij de gratie van het bestaan lag ze naast je als een wezentje en ze hield zoveel van je en daar hoefde je eigenlijk niks voor te doen. Je had eigenlijk gedacht dat ze er gewoon altijd zou zijn, en zij hoopte alleen maar dat je nooit zou stoppen met naar haar kijken en jullie weten allebei dat ze beter verdient, op het moment dat je je hoofd wegdraait. 

Ik hou mijn adem in als je langsloopt. Ik wil graag alles zeker weten. Ik wil je daarom bij je schouders pakken en je zeggen dat je zo niet met mensen omgaat, terwijl ik je eens flink door elkaar schudt. Ik wil dat je weet hoe het voelt. Voel je dat ook? VOEL JE HET OOK?

Ik heb hier niets meer te zoeken. Het galmt al weken door mijn hoofd. We hebben alle gesprekken al gehad, de next step is exit. Ik zal het gore lef wel weer niet hebben om daadwerkelijk bij je weg te gaan, dus we zitten in je vieze appartement en we kijken films die ik niet wil zien. Dit alleen omdat ik niet durf te leven met de consequenties van mijn bestaan. Ik wil opstaan, maar ik leun tegen je aan. 

°

En lieve kijkbuiskindertjes, wat kunnen we hier dan van leren? Ik wacht op een bericht dat nooit komt, een brief die nooit verzonden is, een teken voor de kijkers thuis dat te denken geeft ‘hey het leeft, er wordt aan mij gedacht’. 

Ik mis je op maandag, maar de rest van de week gaat me redelijk goed af. 

Wat hebben we hier van geleerd? 

Misschien alleen dat alles wat ons mens maakt, ook aan ons voorbij gaat. 

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *