Alleen de kwetsbaren lopen gevaar, maar jou ‘alleen’ is mijn alles: “Als jij dood gaat aan corona dan maakt mij dat niks uit”

by

“Als jij dood gaat aan corona dan maakt mij dat niks uit.” De woorden branden op mijn netvlies. Ik wil die onbekende persoon beetpakken en door elkaar schudden, hem vragen waar zijn empathie zit, als hij dat überhaupt heeft. Zijn profielfoto wordt gesierd door een anti-vaccinatie sticker, wat had ik dan ook verwacht.

Corona, ik had er geen stuk over willen schrijven. We zitten met zijn allen in dezelfde misère en op nog meer negativiteit zitten de meeste mensen nu toch niet te wachten. Toch doe ik het nu, omdat deze zin na drie weken nog steeds door mijn hoofd spookt, en waar ik er eerst verdrietig van werd, word ik nu boos. Het had me niet moeten raken, een lullig zinnetje van een onbekende man op Facebook. Toch doet het pijn, het is namelijk niet de eerste keer dat ik zoiets lees. Hoe vaak komt het wel niet voorbij. “Ja maar het is enkel de kwetsbare groep, waarom doen we dit nog?” of “Alleen mensen met een onderliggende oorzaak gaan er aan dood.”, “Het is maar een griepje.”. Maar het zijn juist die woorden die mij kwaad maken, ‘enkel, alleen’. Pak een willekeurig nieuwsartikel op Facebook over COVID en de reacties er onder staan er vol mee. Mensen die de kwetsbare groep als een andere soort zien. Want ja, zij hebben toch al ergens last van, wat maakt het dan uit dat ze dood gaan? Van alle mensen die ik ken, kan ik al vijf jongeren opnoemen die tot deze groep behoren, mezelf nog niet meetellend. En zo vraag ik me ondertussen af of er nog wel een greintje menselijkheid in sommige mensen zit. Is het niet normaal om voor anderen te zorgen, daar naar om te kijken? Basic human decency lijkt me dat. Helaas blijkt onze maatschappij egocentrischer te zijn dan ik dacht. Ikke, ikke, ikke, en de rest kan stikken.

Hallo, ik wil ook uitgaan, een wijntje op een terras drinken of dansen op een festivalweide. Dat sommige mensen dan ook het idee opperen dat de chronisch zieken dan maar binnen moeten blijven snap ik al helemaal niet. Moeten we serieus een groep gaan uitsluiten? Melaatsheid en leprahuizen was iets waarvan ik dacht dat we dat achter ons gelaten hadden in de Middeleeuwen. En was er in de jaren dertig ook niet iemand riep dat enkel het ‘sterke’ ras moest overblijven? Mensen hebben het vast niet in de gaten, maar deze opmerkingen zetten een hele groep weg. Alsof we minder zijn en net niet helemaal meetellen. In het Engels is hier een heel mooi woord voor, ableism, in het Nederlands het minder bekende validisme. Het begon eigenlijk al vorig voorjaar, toen de overheid wilde zorgen voor groepsimmuniteit, een neoliberaal spel genaamd ‘spelen met levens’ en wanneer je ziek was, had je eigenlijk al verloren.

Ook de standaard zorg die nu opzij geschoven is, is hier een goed voorbeeld van. Zorg die normaal heel erg toegankelijk is, staat nu stil. Psychische zorg, fysio, reguliere onderzoeken. Noodzakelijk, omdat een bepaalde groep het blijkbaar nog steeds nodig vind om gezellig knus met 10 man binnen te zitten. Omdat bepaalde mensen hun ‘vrijheden’ niet willen opgeven, zit een andere groep dus met de gebakken peren. En wat als de IC’s wel overvol waren geweest en artsen hadden moeten gaan kiezen, dan had een gezonde leeftijdsgenoot had waarschijnlijk voorrang op mij gekregen. En dat begrijp ik nog ook.

Het is frustrerend. En dan druk ik mezelf nog voorzichtig uit. Kom op mensen, hoe moeilijk kan het zijn? Let een beetje op elkaar en denk aan elkaar. Wees lief voor anderen! Dan kunnen we in het najaar hopelijk weer schouder aan schouder dansen, drinken tot je precies dat juiste niveau van aangeschotenheid hebt bereikt en om verzoekjes vragen bij de DJ. Want dat is wat we uiteindelijk allemaal willen. Ook ik.

 

No tags 0 Comments 0

No Comments Yet.

What do you think?

Your email address will not be published. Required fields are marked *